ناگفته های مجاهد خذیراوی از یک مهمانی لعنتی/ جوری نابودم کردند که دیگر بلند نشوم


وبسایت رسمی برنامه نود - حاشیه، او را از ستاره فوتبال ایران بودن، به بازیکنی که خیلی زود به پایان خط رسید تبدیل کرد.

به گزارش وب سایت نود، همشهری جوان به بهانه حاشیه های عجیبی که این روزها در فوتبال ایران شاهدش هستیم و از جمله آنها، به زندان افتادن دروازه بان پرسپولیس بود، مصاحبه ویژه ای داشته است با مجاهد خذیراوی. فوتبالیستی که اگر حاشیه به سراغ او نمی رفت شاید یکی از بهترین های فوتبال ایران میشد چه بسا که در دوران بازیگری اش برای استقلال آن روزها حکم یک ستاره را داشت. با این وجود، او در فوتبال به آنچه که می خواست نرسید و خیلی زود محو شد تا حالا همه از او به عنوان ستاره سوخته فوتبال ایران یاد کنند. بخشی از مهمترین صحبت های او که شامل ناگفته هایش نیز می شود را در ادامه بخوانید:

*تازه 35ساله شده‌ام. از ما که گذشت، روزگار و آدم‌های بی‌مرامش فکری به حال خود کنند تا به دیگران از این جور جفا‌ها نشود.

*گذشته‌ي من مثل یک فیلم یا کتاب همیشه جلوی چشمانم است. ۱۶ساله بودم که آمدم تهران تا مثلا برای خودم کسی شوم. آمدم و خیلی زود درخشیدم و دردانه‌ي استقلال و تیم‌ملی و بلاژویچ شدم، اما یکهو گیر آدم‌هایی افتادم که کمر به نابودی‌ام بسته بودند. باور می‌کنید در یک خوابگاه درب و داغان هر روز نان و ماست جلویم می‌گذاشتند.

* خیلی‌ها من را می‌خواستند. پرسپولیس حاضر بود ۱۰میلیون تومان به من بدهد تا پیراهن‌شان را بپوشم، اما عشق من استقلال بود. برای همین تمام پیشنهادهای نان و آبدار را رد کردم و به شندرغاز قرارداد نان و ماست دلی بستم.

*من هم اشتباه داشتم. من هم اسیر جوانی و هیجان شدم، اما یادتان باشد که آن زمان فقط ۱۶سالم بود. هر روز می‌رفتم روی جلد روزنامه‌‌ها و صدهزار نفر در ورزشگاه برایم هورا می‌کشیدند. به خدا از هیچ، همه چیز ساختند تا از یک من شهرستانی ابلیس بسازند. عصر جمعه بود، ما دربی را بردیم و هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم که نصف ورزشگاه یک‌صدا تشویقم کردند. از آزادی که آمدم بیرون، به یک مهمانی رفتم. خیلی‌های دیگر هم در آن ضیافت بودند، اما...

*من بیچاره سیبل آن جشن شدم و تا به خودم بیایم، نشریات عکسم را زدند و صورتم را شطرنجی کردند. نامرد‌ها جوری مرا زدند که دیگر بلند نشوم. من تا قیام قیامت صبر می‌کنم و یقه‌ي آنها را که همه‌ي آرزو‌هایم را له کردند و آبرویم را بردند، بگیرم.

* همه به چشم یک جانی به من نگاه می‌کردند. خداوکیلی می‌توانستم حقم را از فوتبال ایران بگیرم، اما بعضی‌ها مجاهد تنبیه‌شده و خانه‌نشین را هم تحمل نکردند و ضربه‌ي دیگری به من زدند.

* برای من دیگر نه اعصابی مانده، نه حس و حالی. فوتبالی که با پنبه سر مجاهد را برید، به چه درد من می‌خورد. با خودم عهد بسته‌ام تا دم آخر، دوروبر زمین‌های فوتبال آفتابی نشوم.

*بیچاره پدرم یک عمر غصه‌ي من و بچه‌هایش را خورد. اما باز هم دلش پیش فوتبال بود. در آن دربی معروف که استقلال به پرسپولیس باخت و ایمون زاید سه گل زد، پدرم پای تلویزیون سکته کرد و روی دست‌هایمان جان داد. وقتی می‌گویم فوتبال قاتل ما بوده، قبول کنید.

ماهان و ماهک همه‌ي زندگی من هستند و هوای پدرشان را دارند. یک همسر دلسوز هم دارم که اجازه نمی‌دهد خیلی تو لک بروم. من طعم زندگی را با این سه نفر چشیدم. اگر هزار در به روی آدم بسته شود، باز خدا دری را باز می‌گذارد.

2051

[ منبع این خبر سایت 90 می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات

دانلود سریال خارجی

دانلود فیلم ایرانی

دانلود فیلم خارجی

دانلود فیلم و سریال