ویژه/ در نقد قانونی که بلای جان فوتبال ایران و آسیا شده؛ "مرگ لژیونرها"


سایت رسمی برنامه نود- کنفدراسیون فوتبال آسیا در سال 2009 قانونی تصویب کرد که براساس آن تیم‌های شرکت‌کننده در رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا به جز سه بازیکن خارجی، حق‌استفاده از یک بازیکن خارجی آسیایی را هم داشته باشند. هدف از تصویب این قانون، توسعه فوتبال در کشورهای ضعیف‌تر فوتبال آسیا از طریق انتقال تجربیات ستاره‌هایشانعنوان شد. ستاره‌های تیم‌های ملی درجه دوی آسیا که اگر شاید امکان حضور در لیگ‌های معتبر اروپایی برایشان وجود نداشت، با وضع این قانون حداقل فرصت بازی در لیگ‌های معتبر آسیایی و همینطور لیگ قهرمانان آسیا را به دست می‌آوردند. به نظر می‌رسید وضع این قانون به رشد و اعتلای هر چه بیشتر فوتبال در آسیا منجر شود اما در عمل نتیجه‌ای معکوس به دست آمد.

استفاده ناصحیح از یک قانون جذاب

فوتبال آسیا در آن برهه به دلیل حضور ستاره‌های اصلی‌اش در لیگ‌های اروپایی شرایط مناسبی داشت. ژاپن یک تیم نسبتا کامل از بوندس‌لیگا و لیگ برتر انگلیس را به اردوی تیم ملی کشورش دعوت می‌کرد. بازیکنان فیکس کره جنوبی همه لژیونر بودند؛ استرالیا طبق روال سابق تیم ملی‌اش را از انگلیس دعوت می‌کرد و ایران هم به درخشش تک ستاره‌هایش در اروپا دلخوش بود. حتی کره شمالی، بحرین، چین، عراق، لبنان و ... هم در اروپا لژیونر داشتند. نتیجه فعالیت این بازیکن‌ها در اروپا کسب تجربیات گران‌بهایی بود که صعود بی‌دغدغه کره‌جنوبی و ژاپن به یک‌هشتم نهایی و پیروزی استرالیا بر صربستان در جام‌جهانی 2010 را در پی داشت اما مثل هر قانون دیگری در فوتبال، حاشیه‌نشینان حوزه خلیج فارس بدترین روش استفاده از آن را در پیش گرفتند.

تیم‌های حاضر در لیگ‌های قطر، عربستان، امارات و کویت که همیشه سهمیه سه بازیکن خارجی‌شان را از بهترین‌هایی که حاضر به بازی در لیگ‌های بی‌کیفیت‌شان بودند پر می‌کردند، به پشتوانه دلارهای بی پایان نفتی یک فضای جدید برای پول خرج کردن و ستاره خریدن جلوی چشم خود دیدند و شروع به جذب ستارگان آسیایی حاضر در اروپا کردند. به تبعیت از آنها باشگاه‌های چینی و این اواخر حتی هندی شروع به خالی کردن فوتبال اروپا از ستارگان آسیایی کرده‌اند اما این پایان کار نبود. آنها حتی با پیشنهادات وسوسه‌کننده فرصت درخشش جوانان آینده‌دار آسیایی را در فوتبال اروپا که با تلاش و نظم و تمرین امکان پیشرفت در آن بسیار بالاست می‌گیرند و شعله استعدادشان را با تمرینات سبک و بازی‌های بی‌مایه در نطفه خفه می‌کنند. نتیجه این جریان، افت فاحش کیفیت فوتبال آسیا بود که با حذف مفتضحانه هر چهار نماینده این قاره در مرحله گروهی جام‌جهانی 2014 نمود پیدا کرد.

ضربه مهلک به فوتبال ملی

فوتبال ایران در این سال‌ها بیشترین لطمه را از این قانون خورده است. نزدیکی فاصله، قرابت فرهنگی و از همه مهم‌تر علاقه وافر ما ایرانی‌ها به کسب پول بی‌زحمت راه خیلی از ملی‌پوشان‌مان را به سمت آسیا کج کرد. ملی‌پوشان ایران که پس از جام‌های جهانی 98 و 2006 به تیم‌هایی مثل بایرن‌مونیخ، هامبورگ، اوساسونا، هرتابرلین، بوخوم، بولتون و ... می‌پیوستند، به واسطه این قانون پس از جام‌جهانی 2014 به طرز عجیبی سهمیه لژیونر چهارم آسیایی تیم‌هایی مثل الشحانیه، العربی، الاهلی و ام‌صلال قطر و الکویت کویت را پر کردند!
شاید اگر این قانون نبود، مسعود شجاعی امروز در ترکیب لاس‌پالماس مقابل رئال و بارسا بازی می‌کرد ، پولادی برای بازی در دسته دوم قطر به خدمت سربازی پشت نمی‌کرد و فرصت ملی‌پوش شدن را از خودش و سایر سربازان نمی‌گرفت، جباری افتخار بازی در جام‌جهانی را به خاطر احتمال مصدومیت برای بازی در قطر از دست نمی‌داد، پورعلی‌گنجی با استعداد به جای اروپا از چین سر در نمی‌آورد و از همه سوزناک‌تر دژاگه، الان قطعا در لیگ آلمان یا جزیره بازی می‌کرد.
به این لیست بلند بالا منتظری، تیموریان و نوری و اخیرا نکونام را هم اضافه کنید که اگر به خاطر شرایط سنی شانسی برای بازی در اروپا نداشتند، حداقل تنور لیگ خودمان را داغ‌تر و بازی‌هایمان را مثل قبل پر تماشاگر می‌کردند. این در حالی است که فدراسیون فوتبال عربستان چند سال است حق جذب بازیکن ایرانی را به باشگاه‌هایش نمی‌دهد و اسم مجعول لیگ اماراتباعث تحریم آن‌ها از سوی ما شده؛ وگرنه کی‌روش دیگر برای خمیازه کشیدن هم به ورزشگاه آزادی نمی‌آمد. پیوستن رضا حقیقی به لیگ فوق‌العاده ضعیف تایلند آن هم تنها یک سال پس از بازی در جام‌جهانی کوچ امید نظری از سوئد به لیگ فیلیپین و ترانسفر بهشاد یاورزاده به لیگ ناشناخته میانمار در روزهای اخیر زنگ خطر کوچ دسته‌جمعی ستار‌ه‌های فوتبال‌مان به لیگ‌های نامعتبر بخاطر یک مشت دلار را به صدا در آورده است.

تکرر کرار

باشگاه‌های ما هم به جز مواردی مثل جذب عماد رضا به خوبی نتوانستند از این قانون استفاده کنند. شاید با نصف پولی که برای خرید امثال دی‌کارمو و تادئو هزینه شد، می‌توانستیم صاحب یک ملی‌پوش آسیایی شویم.

یک دروازه‌بان باکیفیت مثل جونگ سونگ ریونگ از کره‌جنوبی، یک مدافع سرسخت مثل سید محمد عدنان بحرینی، یک بال سرعتی مثل پاک نام چول از کره‌شمالی، یک هافبک دفاعی تنومند مثل شادی ابوهش‌هش اردنی، یک بازیساز طراح مثل سرور جپارف ازبک یا یه مهاجم سرزن و قد بلند مثل عمر السوماح سوریه‌ای اما مکانیزم معیوب خرید بازیکن باشگاه‌های ما که برخلاف باشگاه‌های اروپایی به جای استفاده از نظرات پیشکسوتان تیم خود تحت عنوان استعدادیاب، بر محوریت فیلم‌های غالبا تاریخ مصرف گذشته ارسالی از سوی دلالان می‌چرخد منجر به جذب بازیکنانی مثل لیام ردی بلا استفاده یا خرید چند باره امثال کرار جاسم چاق و پر حاشیه شده است.

نویسنده: بهزاد مختاری

31980

[ منبع این خبر سایت 90 می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات

دانلود سریال خارجی

دانلود فیلم ایرانی

دانلود فیلم خارجی

دانلود فیلم و سریال