به چه صورت در مجالس عزاداری شرکت کنیم؟


با دیگران به اشتراک بگذارید

چگونه در مجالس عزاداری شرکت کنیم؟

هیئت های عزاداری امام حسین (ع) یک سرمایه روانی، اجتماعی و معنوی بسیار اهمیتی می دارند. سرمایه ای که اگر خوب از آن بهره گیریم، قادر هستیم اتفاقات خوب تری را برای خود، خانواده، محله و شهر و ایران رقم بزنیم. اما گاهی این هیئت ها با زیانهایی مواجه می شوند که آنها را از کارکرد قرار می داری شان میراند. یکی از این آسیب ها قضاوت و پیشداوری نسبت به همدیگر است.

راحله فلاح -کارشناسی ارشد روانشناسی
تصویر و عکس به چه صورت در مجالس عزاداری شرکت کنیم؟

هر کدام از ما به دلیلی که خودمان بهتر از آن خبر داریم در مجلس عزاداری امام حسین (ع) حاضر می شویم. اما فراتر از همه این دلیل ها ما یک دلیل مشترک هم داریم: ما از همهمه زندگی روزمره به مجلس عزاداری امام حسین (ع) پناه می آوریم تا به آرامشی که قلبمان به امید آن می تپد دست یابیم.
مسلماً هر کدام از ما هم سعی می کنیم تا حدی که دانیم و در توانمان است با پوشش و آرایش عالی حرمت این جلسات را نگه داریم اما به هر حال در هر رسمی امکان می دارد کسی یا کسانی یافت بشوند که کمی با ما متفاوت باشند. با این افراد متفاوت که مانند ما در جستجوی آرامش به عزاداری فرا رسیده اند به چه صورت باید برخورد کنیم طوری که آنها نسبت به این مجالس بدبین یا از آنها نا امید نشوند؟

قضاوت، ممنوع

آدم ها به چیزها و یا کسانی که به زندگیشان معنا می دهند پای بند می مانند. و زمانی کاری را با معنا می بینند که احساس می کنند با انجام آن کار قادر هستند مفید و تٲثیرگذار واقع بشوند. پس ارائه میدهم به کسانی که متفاوت از شما هستند در هیئت هایتان نقش بدهید

اولین و بزرگترین کاری که باید بکنیم این است که درباره دیگران قضاوت نکنیم. یک نظریه در روانشناسی نقل میکنید که ما در رابطه با خودمان بر اساس ویژگی های بیرونی قضاوت می کنیم و درباره دیگران بر اساس ویژگی های درونی. مثلاً اگر خودمان یک شب با پیراهن یا مانتوی سفید به مجلس عزاداری برویم این طور خودمان را قضاوت می کنیم که «تیپ سیاه ام کثیف شد و مجبور شدم این تیپ را بر تن بکنم» اما اگر کسی را ببینیم که در همین مجلس همان تیپ را بر تن کرده است او را این طور قضاوت می کنیم که «انگار آمده مجلس عروسی».
این هم به آن دلیل است که ما با آن چیزهایی که از درون خودمان آگاهی میداریم در رابطه با ظاهر زندگی دیگران نظر می دهیم و پیشداوری می کنیم. در روانشناسی این کار به عنوان خطای بنیادی اِسناد شناخته می شود. به واژه دیگر این طرز تفکر یک تله فکری است که نه برای حال دل خودمان خاصیتی دارد و نه به مخاطب مان و نوجوان و جوان مان مددی می کند.

خجالت زده کردن، ممنوع

فرق بین آگاهی دادن با خجالت زده کردن، از زمین تا آسمان است. حتماً قصه رفتار امام حسن (ع) و امام حسین (ع) در زمان خردسالی با پیرمردی که اشتباه تجدید وضو میکرد را شنیده اید. وضوی غلط آن پیرمرد مساوی بود با اشکال در نماز او که اصلی ترین واجب دینی است.
پس متوجه کردن او نسبت به این اشتباه کاری لازم بود و به همین دلیل آن بزرگواران قادر میبودند مستقیم بروند سر اصل مطلب و در عرض چندین ثانیه قال قضیه را بکنند. اما همانطور که آگاهی میدارید این کار را نکردند چون نمی خواستند پیرمرد را خجالت زده کنند. این شیوه رفتاری به ما نمایان میکند که ما نباید کسی را حتی در رابطه با کاری به اهمیت وضو و نماز خجالت زده کنیم.

افزایش تحمل تفاوت ها

این روزها اکثر تکیه ها توسط دختران و پسران نوجوان ما اداره می شوند. گاهی در بین آنها فرزندهایی دیده می شوند که سبک پوشش و میکاپ و آرایششان خیلی به ما شباهت ندارد. یا بعضی از میهمانان مجالس هم از همین قبیل هستند. در این شرایط، دم دستی ترین کار این است که طرز فکر خودمان را به آنها تحمیل کنیم.
حالا اگر کسی که ما این کار را با او می کنیم آدم حساسی باشد امکان می دارد اصلاً دیگر به آن مجلس فرا نرسد (متوجه مسئولیت خودمان در فرا نرسیدن او که هستید!) و اگر بچه بسازتری باشد امکان می دارد حرف ما را زمین قرار ندهد البته فقط در همان چندین ساعت نشست. البته نمی خواهیم بگوییم، امر به معروف و نهی از منکر نکنیم بلکه منظور این است که آنقدر به شمار آمده و روانشناسانه رفتار کنیم که احتمال مشارکت همراه با علاقمندی او در انجام فرایض دینی را زیاد بکنیم و این ممکن نمی شود مگر اینکه تا رسیدن به آن نقطه خود ما بتوانیم این تفاوت ها را تحمل کنیم.

نقش دادن

جمله ای هست که نقل میکنید« هر پرهیزگاری گذشته ای دارد و هر قصور می کنی فرا رسنده ای». پس اگر حتی هدف مان راهنمایی کسی است، انتظار نداشته باشیم که از یک ثانیه بعد، او صد و هشتاد درجه عوض شود

آدم ها به چیزها و یا کسانی که به زندگیشان معنا می دهند پای بند می مانند. و زمانی کاری را با معنا می بینند که احساس می کنند با انجام آن کار قادر هستند مفید و تٲثیرگذار واقع بشوند. پس ارائه میدهم به کسانی که متفاوت از شما هستند در هیئت هایتان نقش بدهید. مثلاً یکی را مسئول سماور بکنید از دیگری بخواهید که هماهنگی های هیئت را به انجام برساند و …. در محضر جمع از همه کسانی که در برپایی هیئت یاری رساندند و از جمله از «او» قدردانی کنید و از خداوند برای «او» طلب خیر کنید.

فرصت دادن

جمله ای هست که نقل میکنید« هر پرهیزگاری گذشته ای دارد و هر قصور می کنی فرا رسنده ای». پس اگر حتی هدف مان راهنمایی کسی است، انتظار نداشته باشیم که از یک ثانیه بعد، او صد و هشتاد درجه عوض شود. یادمان باشد فرصتی را که امام حسین (ع) برای انتخاب راه به حر و حتی دشمنانشان دادند.

اعتماد به صاحب مجلس

از قدیم می گویند مجلس امام حسین (ع) فراخوانی است و امام خودشان بهتر از همه آگاهی میدارند که چه کسانی را برای مجلس شان فرا خوانند.

توجه به ندای قلبی متفاوت ها

قلب همه شرکت کنندگان در عزای امام حسین (ع) یک چیز را نقل میکنید: «من حسین (ع) را دوست دارم». انسان های متفاوت زیادی بوده اند که به دلیل همین ندای قلبی راه سعادت را یافته اند. شاید بهتر باشد ما هم در ضمن هیئت ها، در ورای ظواهر، کمی بیشتر به ندای قلب دیگران دقت داریم.

-با تشکر از انتخاب شما-

نگارنده: بيدار ث.

مهارت های زندگی در بخش خانه و خانواده سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد
««« »»»
تا بود فلک شيوه او پرده دری بود

به چه صورت در مجالس عزاداری شرکت کنیم؟

TT / 165 — TP / 15%

با دیگران به اشتراک بگذارید

[ منبع این خبر سایت سرزه می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات

دانلود سریال خارجی

دانلود فیلم ایرانی

دانلود فیلم خارجی

دانلود فیلم و سریال