تمام اسلام در کربلا تجسم یافت


با دیگران به اشتراک بگذارید

تمام اسلام در کربلا تجسم یافت

آیت‌الله جاودان گفت: اسلام به تمامی در حد اعلای خودش در کربلا تجسم یافت.

تصویر و عکس   تمام اسلام در کربلا تجسم یافت

به گزارش باشگاه خبرنگاران تسنیم «پویا»، آیت الله محمد علی جاودان، استاد اخلاق می گوید:اسلام به تمامی، در حد اعلای خودش، در کربلا تجسّم یافت، لمس شد، دیده شد، آزموده شد، اسلام به تمامی، در کربلا دیده شد، تجسّم یافت و آزموده شد، اگر آدم یک کار جدی بکند، واقعاً یک کتاب شاید بشود نگاشت در این اسلام تجسّم کشف کرده در کربلا.

نوشته گفتار آیت الله جاودان در رابطه با قیام عاشورا را می خوانیم:

أعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجیمِ «قُلْ إنْ کانَ آباؤُکُمْ وَ أبْناؤُکُمْ وَ إخْوانُکُمْ وَ أزْواجُکُمْ وَ عَشیرَتُکُمْ وَ أمْوالٌ اقْتَرَفْتُموها وَ تِجارَةٌ تَخْشَوْنَ کَسادَها وَ مَساکِنُ تَرْضَوْنَها أحَبَّ إِلَیْکُمْ مِنَ اللهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهادٍ فی‏ سَبیلِهِ فَتَرَبَّصوا حَتَّی یَأتِیَ اللهُ بِأمْرِهِ»[1]

آیه را قاعدتاً مثلاً گاهی شنیده ایم، آقایان حاضر همه مسلمان هستند دیگر، با قرآن هم آشنا هستند، سالی یک بار آدم یک ختم قرآن می کند دیگر، بله؟ سالی یک بار، یا نه نمی شود، ماه رمضان، بگو اگر پدران تان، و فرزندان تان، و برادران تان و زوج ها تان و عشیره، خویشاوندان تان، اموالی که کسب کرده اید و تجارتی که به وحشت میافتاد نکند به کساد برسد، و خانه هایی که آن را می پسندید و دوست می دارید، بشمرید و خودروهایتان و مثلاً همین طور، این دوست داشتنیتر است نزد شما از خدا و رسول خدا، و جهاد در راه خدا، اگر دوست داشتنیتر است، خدایا من، دقّت کنید، خدایا من تو را دوست دارم اما خوب، زن و فرزندم را هم دوست دارم، هر دو هم یک طور است، یک طور دوست دارم، این نقل میکنید: فقط فرض درست آن این است که خدا و رسولش را بیش تر دوست داشته باشید، فقط فرض درست این است، هیچ فرض دیگری نداریم، من چه فعالیت کنم؟

قرآن دارد نقل میکنید؛ بفرمایید ما، همه ی ما که سیاه بر تن کرده ایم در این آزمایش مردود می شویم، خب چه فعالیت کنیم؟ اگر این هایی که شمردیم، دوست داشتنیتر است نزد شما، از خدا و رسول خدا، و جهاد در راه خدا، «فَتَرَبَّصُوا» آماده باشید، این آدم در معرض خطر است، آدمی که خدا و رسولش را از همه چیز بیش تر دوست نمی دارد، از همه چیز بیش تر دوست نمی دارد، در معرض خطر است، جدی است، حالا امکان می دارد خدا مرحمت کند، به برکت این تیپ سیاه که شما بر تن کرده اید که گران است، خیلی گران است، در عزای حضرت حسین که شرکت کرده اید که خیلی قیمت دارد، که برای امام حسین اگر اشکی بریزید قیمت دارد، عاقبت به خیر بشویم، یعنی آن لحظه ی آخر که ابلیس می آید یکی از همین هایی که دوست داشتنیتر از خدا و رسول است می آورد، اگر آن ها را آوردند، گذاشتند روی ترازو، قصه های متعدد نقل کرده اند، کسی مثلاً یک عتیقه داشت، خیلی دوست داشت، آن لحظه ی مرگ، خدا مرحمت کرد و نشد، آن لحظه مثلاً این فوت نکرد و رفته بود تا حد مثلاً مرگ، بعد هم بلند شد بلافاصله زد آن را شکست و از این نمونه ها فرزندی دوست داشت و امثال این حرف ها، حالا خدا مرحمت کرد، مرحمت کرد، به برکت، مثلاً امام حسین، یک برکتی، شامل شد، یک اخلاقی خوبی داشتیم، به برکت آن، خدا مرحمت کرد، آن لحظه را طی کردیم، چون اگر آن لحظه را آدم نگذراند، ابلیس آمد گرفت آن آخر ایمان را، گرفت، رفت.

نقل میکنید: آقا من نماز به جا آوردم، خدا و پیغمبر را موافق بودم، هیچ! به پایان رسانده شد رفت، به باد فنا رفت، خطر دارد، می فرماید: «فَتَرَبَّصُوا» به وحشت بیافتید، خطرناک است، این در سوره ی توبه بود، آیه ی ۲۴، این در سوره ی مجادله است، آیه ی ۲۲، «لا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنونَ بِاللهِ وَ الْیَوْمِ الآخِرِ» تو کشف نمیکنی، نمی بینی، کسی ایمان به خدا و روز قیامت داشته باشد، مودّت داشته باشد، با کسانی که در برابر خدا و رسول می ایستند، مودّت چه عرض کردم برای شما؟ دوستی که به مرحله ی عمل در بیاید، یک دوست داشتیم آن وقت مثلاً در جریانات خبرگزاری ها بود، من اسم ها را نقل نمیکنیم، نقل کردم: یک اعلامیه، اوّلین بار در تمام خبرگزاری های دنیا، اوّلین بار، رادیو بی بی سی، مثلاً خب خبرگزاری آن ها نشر کرده، این نمی شود، قانون این است که بنده یک اعلامیه می دهم، این به خبرگزاری های کشورمان می رسد.

آن جا مثلاً به رادیو، تلویزیون داده می شود، به روزنامه ها داده می شود، یک روز بعد می رسد به خارجی ها، این قاعدتاً یک تلفن کردم و از این جا ابتدائاً، اولین بار اعلامیه را برای او خواندم، او که نشر می کند، تلفن کردم به آن دفتر، نقل کردم می خواهم مثلاً حرف زنم، گفتند: نمی شود، آن آقایی که پشت تلفن بود، با او، نقل کردم: من آقای فلانی هستم، من را می شناسند، این طور، این طور، قانون این است، شما حتماً اولین بار رابطه با رادیو بی بی سی گرفتید، فحش داد، نمی شود، من فوت میکنم برای من، آقای رئیس جمهور ایالات متحده تسلیت نقل میکنید، این نمی شود، نمی شود، قرآن دارد نقل میکنید: «لا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنونَ بِاللهِ وَ الیَوْمِ الآخِرِ یُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللهَ» یعنی این ها که مقابل خدا ایستادند، نمی شود با آن ها پیمان دوستی ببندید، یک ذره ی آن کفر است.

«وَ لَوْ کانُوا آباءَهُمْ» آن کسی که مقابل ایستاده، مقابل خدا ایستاده است، با خدا دارد دشمنی می کند، شما با او کمی پیوند دارید، پدر شما هم باشد نمی شود، قهر مطلق است، یک آدم بزرگواری شهر ما داشت، شهر تهران، مسجد حاج سیّد عزت الله نماز می خواند، آقای حاج آقا یحیی سجادی، خیلی آدم نظیفی بود، پسر ایشان بریده بود و رفته بود دانشگاه و طبیب شده بود و بعد هم شده بود وزیر، اصلاً پایت را قرار نده، سی سال پسر، پدر ندیده بود، پدر پسر را، اواخر عمر ایشان بود و مریض بود، آقای حاج میرزا عبدالله چهل ستونی را که حالا شما نمی شناسید، وزیر با ایشان حرف زد، گفت: آقا من می خواهم پدرم را ببینم، حسرت دیدن پدرم را، گفت: عیب ندارد، ما نمی گوییم پسر شماست، می گوییم: یک آقایی است، طبیب است، شما را می خواهد، علاقه مند است، خدمت شما ارادت دارد، می خواهد شما را زیارت کند، آمد و مثلاً، فرض کنید که ایشان را از این جا به آن جا می خواهد ببرد و داخل ماشین آورده.

گفتند: این آقا، آقای دکتر به شما خیلی ارادت دارد و به شما علاقه دارد و خدا پدر شما را بیامرزد، مثلاً چه شده ؟؟ نمی شناسد پسر را، آقا شوخی ندارد، قرآن است، کشف نمیکنی قومی را که ایمان به خدا و روز قیامت داشته باشند، مودّت داشته باشند با کسانی که دشمن خدا و رسول هستند، ولو این که پدرشان است، ولو این که بچه شان است، ولو این که برادرشان است، مثل همان، ولو این که عشیره شان است، اگر کسی این طور بود، نمی شناسد آن ها را، زمانی دشمن خدا هستند دیگر نمی شناسم، من این ها را اصلاً نمی شناسم، «أولئِکَ کَتَبَ فی‏ قُلوبِهِمُ الإیمانَ» «کَتَبَ» یعنی «ثَبَت» این در دلش ایمان، مستقر می شود، دیگر، ابلیس از پس این آدم برنمی آید، «وَ أیَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ» و از طرف خودش این ها را تأیید می کند، روح الهی این آدم را تأیید می کند.

خیلی این حرف عمده است، خیلی حرف عمده است، خیلی ها این جا زمین می خورند، نمازش را می خوانند، «وَ یُدْخِلُهُمْ جَنّاتٍ تَجْری مِنْ تَحْتِها الْأنْهارُ خالِدینَ فیها»دقّت کنید، «رَضِیَ اللهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ» خدا این که، این مقدار پای دینش، نگفت که جهاد می کند، انفاق می کند، هیچ کدام را نقل نکرده است، فقط، حد و مرز ایمان را نگه داشته است، جدی، با دشمن خدا، کمی هم دوستی ندارد، اصلاً «رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أولئِکَ حِزْبُ اللهِ ألا إِنَّ حِزْبَ اللهِ هُمُ الْمُفْلِحونَ» این ها به رستگاری می رسند، مرگ برای او بهشت است، مهار کیفیت تا این جا مرگ برای او عروسی است، یک حدیث هم بود که متأسفانه کتاب آن را آگاهی نمیدارم چه فعالیت کردم، نابود شد، همین سوژه، همین، اگر شما، خدا و پیغمبر و فرزندهای این پیغمبر را، عزیزان این پیغمبر را، از خودت و عزیزانت و بچّه های خودت بیش تر دوست ندارید، مؤمن نیستید، مؤمن که نیستید یعنی مؤمن معیار، معیار، اگر معیار باشد، دیگر نمی لغزد، کم تر باشد در معرض خطر است، کمتر باشد در معرض خطر است.

این را چرا عرض کردیم؟ بحث دیشب مان است، عرض کردیم که اصحاب امام حسین چه طور بودند، یک قصه ای حاج آقا ماشاءالله می فرمودند: مثل آن را آورده ام، شب عاشورا است، نافع ابن هلال، یک شب نافع بن هلال دید حضرت حسین (علیه الصّلاة و السّلام) تنها، از خیمه بیرون آمد و در پیرامون آن دشت و تپه ها و بادیه ها تفتیش می کند، و مسافت بعید را میگذراند، نافع بن هلال شمشیر حمایل کرد، یعنی به کمر زد، خود را به سرعت به امام منتقل کنید، امام چون صدای پا شنید، برگشت، فرمود: چه کسی هستی؟ نافع عرض کرد: پدر و مادرم فدای شما، اینک نافع ابن هلالم، امام فرمود: چرا این وقت شب از خیمه بیرون آمدی؟ عرض کرد: «بِأبِی أنْتَ وَ أمِّی» پدر و مادرم فدایت باد، چون دیدم شما تنها از خیمه بیرون آمدید، بر شما ترسیدم، از این کفار که مبادا، ناگهانی، بر شما زیانی منتقل بکنند.

فرمود: نافع بن هلال، من بیرون آمدم که این بادیه ها را بازرسی کنم، مبادا لشکر ابن سعد کمین گذارده باشند که فردا ما بر آن ها هجوم می کنیم و آن ها بر ما هجوم می کنند، فردا جنگ است، که اگر مثلاً کمین را قرار داده باشند، ناگهان ما بدون این که توجه داشته باشیم به خطر می افتیم، آن ها بر ما هجوم، به ناگهان، به ناگهانی بر خیمه ها بتازند، نافع گفت، گوید از امام برگشت و با خود می گفت: « هیَ والله وَعداً لا خُلفَتی» این همان چیزی است که به آن قول داده شده ام، هیچ اشتباهی نیست، دقیقاً این همان شب است، یعنی کم کم این ها، آدم باید خیلی اصطلاحاً عرض می کنم حالا ترجمه هم می کنم، خیلی باید برّانی باشد، که نقل بکنید: امام نمی آگاهی داشته، خیلی، خیلی. خط خط آن را آگاهی میداشتند.

فرمود: ای نافع بیا، بیا ببین، این دو گوهر را بگیر، مثلاً امام فرض کنید، مثلاً از جیب شان دو تا گوهر، دو تا جواهر در آوردند حالا یعنی چه؟ این دو گوهر را بگیر و نفس خود را از این مهلکه نجات بده، برو شب است، معضلی وجود ندارد، قادر هستید بروید اگر هم به محاصره برخورد کردید، بگویید: من حسین را ول کردم، به تو هیچ کاری ندارم، اصلاً به شما کاری ندارم، من بیعت خود را از تو برداشتم، نافع چون کلام را از امام شنید، افتاد به روی دست و پای امام و بگریست و گفت: مادر من به عزای من بنشیند اگر چنین کاری بکنم، من آمده ام برای شما فوت بشوم.

سپس به امام عرض کرد: یا سیدی، این شمشیر را به هزار درهم تهیه کرده ام، این اسب را به هزار درهم تهیه کردم، به آن خدایی که به معرفت حق، به حق تو، به آن خدایی که به معرفت حق تو، بر من منّت گزارده از حضور تو، به مکانی نخواهم رفت تا این شمشیر، از بریدن بماند، اسب هم دیگر نتواند حرکت کند، تا آخرین نفسم، من پای شما ایستاده ام. شب عاشورا، امام به اصحابش؛ این ها را همه را بلد هستید، فرمودند: همانا آگاهی داشته باشید امام در خطبه ای که برای یاران شان خواندند، فرمودند که، آگاهی داشته باشید که هر که با من باشد، فردا کشته می شود، بدون برو و برگرد هیچ کس نمی ماند، همه کشته می شوند، اکنون من بیعت خود را از شما برداشتم، من بیعت خودم را از شما برداشته ام، و عهدی که شما با من استوار بستید از گردن شما ساقط نمودم، شما عهد بستید، عهد را تمام، ول کنید، شما مرخّص و مأذون هستید که در این تاریکی شب هر کس از شماها دست یکی از اهل بیتم را بگیرید و در این صحرا متفرّق شوید، مرا با این قوم قرار بدهید، چون این قوم غیر مرا اراده ندارد، با غیر من کاری ندارد، با شما که کاری ندارند، جان های خود را از این مهلکه نجات دهید، تاریکی شب شما را فرو گرفته، و وقت هم برای حرکت خوب است، چون هوا گرم نیست و برای شما همراه امن و امان است، شب همراه امن و امان است، این قوم هرگاه که مرا کشف بکنند و در طلب شما برنیایند.

این وقت زهیر ابن قین برخواست، عرض کرد: یابن رسول الله! به خدا قسم هر آینه دوست دارم کشته شوم، دوباره زنده شوم، دوباره کشته شوم، تا هزار مرتبه به خداوند متعال، دیشب عرض کردم، این کشته شدن من، به این کشته شدن من بلا از تو دفع کند، من فوت بشوم، شما بمانید، بیایم اهل بیت تان را نجات بدهم، همه ی بلاهای شما به جان من، از این بالاتر چه بود؟ دیشب عرض کردیم، آمدند، تکه پاره شدند، برای این که امام شان یک ساعت عقب بیفتد، عرض کردم: آن نفر آمد گفت: آقا بودن من دیگر برای شما اثری ندارد، من چندین نفر را هم زدم، با برج تیر زده بود، انداخته بود، کشتم، من اگر بمانم، کشته می شوم، شما کشته می شوید، ثمره ای ندارد، اجازه بدهید بروم، بفرمایید! رفت.

می شد، پس می شد رفت، ببینید روز عاشورا، وسط روز، اجازه، رفت، سالم ماند، می شد این طور، نه، ما می مانیم، اوّل ما فوت بشویم مرگ شما یک ساعت عقب بیفتد، آن قدر بیشتر از خودش و زن و فرزندش و همه ی عزیزانش، حالا خیلی بیشتر از این است داستان، داستان حضرت عباس را هم باز بلد هستید، خیلی به سرعت عرض می کنم، دو بار امان آوردند برای حضرت عباس (علیه السلّام)، این فوت شدی است به نام عبدالله بن ابی المحل بن حزام، این یک نامه ای نگاشت به حضرت عباس (علیه السّلام) و برادرانش، به امان از جانب عبیدالله و این نامه را داد به یک غلامی، غلامی داشت به نام مثلاً چه، که این کتاب را ببرید، این نامه را ببرید به فرزندان خواهر من، خویشاوند قبیله ای بودند، هم قبیله بودند، نقل میکردند: برادران چه، فرزندان خواهر من، نامه را بدهید، ببینید چه می گویند.

نامه را برد ایشان و داد به دست حضرت عباس (علیه السلام) فرمود: «لا حاجَةَ لَنا فی أمانِک» ما به امان تو احتیاج نداریم، «فَإنَّ أمان الله خیراً من أمان إبنِ مَرجانَة» امان خدا از امانی که عبیدالله فرزند مرجانه می دهد بهتر است، ما به آن امان احتیاج نداریم، او از کوفه آمده بود، خیلی زودتر از این جریانات، از شب عاشورا این ها زودتر است، بعد دارد که «و أقبلَ» شمر آمد، در برابر لشکرگاه امام حسین ایستاد،«فَنادی بأعلی صَوتِهِ» با صدای بلند فریاد کرد: «أینَ بنوا اُختِنا» فرزندان خواهر ما کجاست؟ عرض کردم برای هم قبیله ای بودن را، آن خانمی که در قبیله شان است، مثلاً ولو ده تا پشت فاصله دارد، خواهر حساب کردند، خواهر، اسم بردند، کجا هستند؟

اسم برد، جعفر، عباس، آگاهی نمیدارم، عبدالله، این جا فقط سه تا اسم دارد، عبدالله، جعفر و عبّاس، آن شب هم برای تان از این کتاب خواندم، عرض کردم، فتوح ابن اعثم است از مورّخان بسیار قدیم کوفه است، اطلاعات ایشان اطلاعات کوفه است، یعنی اطلاعات دقیق و خوب است، صدا کردند، امام (علیه السلام) به برادران فرمودند که جواب او را بدهید، ولو این که فاسق است، تشریف آوردند، فرمودند: چه می گویید؟ چه می خواهید؟ گفت: ای فرزندان خواهر ما! شما در امان هستید، چرا خودتان را به کشتن می دهید؟ چرا بی خود؟ شما در امان هستید، خودتان را به کشتن ندهید با برادرتان، دقّت کنید، آن شب هم عرض کردم، «اَلزَموا طَاعَةَ أمیرِ المُؤْمِنینَ یَزِیدَ» بیایید زیر باز اطاعت یزید در امان هستید، «فَقَالَ لَهُ العَبّاسُ (سَلَامُ اللهِ عَلَیه) تَبّاً لَکَ یا شِمر»

خدا بکشد تو را، خدا تو را لعنت کند، لعنت کند آن چه که آوردی، امانت را هم خدا لعنت کند، ای دشمن خدا، تو به ما می گویی که ما بیاییم در طاعت دشمنان خدا و ترک کنیم کمک برادرمان را، این را هم رد کردند رفت، داستان ها خیلی بیشتر از این است، داستان حضرت قاسم را می دانیک، آن قدر گریه کرد که از حال رفته، برای چه؟ برای این که کشته بشود، برای عمو، برای امامش، حضرت عباس زمانی که دستش افتاده، دستم در راه برادرم، امامم، «إمامٍ صادِقِ الیَقِینِ»[2]

همه ی وجودشان فداکاری است، که فداکاری عرض کردیم که از یک ایمان در اوج اعلای مقبولیت آمده، حالا باز داستان خیلی بیشتر از این است، دیشب یک چیزی در توکل عرض کردم، دیگر توضیحی عرض نکردم، حالا امشب باز یک مورد فقط می گویم، در حد مورد، امام حسین آخرین لحظه زمانی خداحافظی کرد، ببینید، آن لحظه، همان لحظه، اگر پیغام می فرستاد برای عمرسعد که من قبول کردم حرف های شما را در امان بود، زن و فرزند او در امان بودند، شلاق نمی خوردند، چوب نی نمی خوردند، به اسارت نمی رفتند، چادر از سرشان کشیده نمی شد، کاملاً در امان بودند، دقت کنید، این عرضم را، عرض کنیم که هیچ کس به آن خونسردی که حضرت حسین زن و فرزندش را رها کرد به سوی دشمن رفت شاید در عالم کشف نکنیم.

حالا یک مثال عرض کنیم از یک دوست دار امام حسین، کمی بالاتر بگوییم یک شیعه ی امام حسین، حضرت امام، امام (رضوان الله علیه) آن شب که آمدند، یک مثلاً سرهنگ آمد، سرباز و افسر و پلیس و این حرف ها، مفصّل، کوچه پر بود، ماشین را هم بردند همان جا، در زدند، امام آمد دم در، سحر بود، مثلاً نمازشان را ایشان خوانده بود، گفتند که چون تاریک بود، عبای بیرونش را هم امام دوش نکرد، یعنی در تاریکی شناسایی نکرد این عبای بیرون است، یک عبایی که آدم در مجامع مجلسی می رود، یک عبای قدیمی دارد مثلاً با همان عبایی که موقع نماز شب به دوشش بود با همان آمد بیرون، چه خبر است؟ گفتند: آقا تشریف بیاورید، ایشان آسان، آمد بیرون و سوار ماشین شد و بعدها هم فرمود: والله به وحشت نیافتادم، والله به وحشت نیافتادم، حالا شما چون خیلی از شماها جوان هستید، آن زمانها را یادتان نیست، بزرگ ترها یادشان هست، کشور به هم ریخت، آگاهی نمیدارم چندین هزار نفر در تهران کشته شدند، فقط در تهران کشته شدند، مرجع ما را گرفتند، بابا شهر، کشور به هم ریخت، اما من یک ذره من به وحشت نیافتادم.

خوب ارباب این آدم چه طور است؟ چه طور است؟ من عرض می کنم: خونسردتر از ایشان در عالم اصلاً شما نمییابید، بابا هفتاد تا، هشتاد تا زن و فرزند کودک، ۳۰ هزار گرگ، که باز دیشب هم عرض کردم خدمت تان، امام زمانی که اسم برد در مثلاً در مکّه فرمود: گرگ های صحرا، ۳۰ هزار گرگ، آگاهی نمیداریم چه می شود، این ها زمانی ریختند، آگاهی نمیداریم چه می شود، آگاهی نمیداریم، این را قادر نیست توضیح عرض کنم، آگاهی نمیداریم چه می شود، خیلی خوب و محترمانه اش بود، در مجلس یزید یکی گفت: آقا این فرزند را شما به عنوان کنیز به من بدهید، که به هم ریخت مجلس، آگاهی نمیداریم چه می شود، امام خونسرد فرمود: «اللهُ خَلیفَتی فیکُم» خدا جای من هست، من رفتم، خونسرد، بفرمایید، باور کنید، از یاد برد همه چیز را، رفت برای آن مکانی، آن چیزی که باید به آن جا برسد، عرضم به پایان رسانده نشده، زمانی در گودال افتاده بود، در همین راستا است، زمانی در گودال افتاده بود، واژه این است، سه ساعت، دقت کنید، سه ساعت، مردمان از ایشان غافل ماندند، نه یک سه ساعت ۶۰ دقیقه ای، سه ساعت، حالا آگاهی نمیداریم این سه ساعت یعنی چه؟

مثلا فرض کنید سه ربع ساعت، آگاهی نمیداریم، مدتی، مدّتی مثلاً مدید از امام غافل ماندند، آن جا چه اتفاقی افتاد؟ ما یک مناجات مختصری داریم؛ «رِضًا بِقَضائِکَ» مختصر آن است، آگاهی نمیداریم آن جا چه اتفاقی افتاد، در پایان آن مجلس که حالا ما آگاهی نمیداریم چه بود، عرض کرد: بار الها، آن چه به من مرحمت کردی، مجانی دادی، علی اصغر و علی اکبر چه کسانی هستند؟ این ها اصلاً در تراز این که من به تو آن ها را عرضه کنم نیستند، ما خوب ترین خلق خدا، به خدا که نمی شود عرضه کنید که، خودش هم عرضه نمی کند، خودش هم به خدا نقل میکنید: من از خودم گذشتم، اصلاً من هیچ نگذشتم، من هیچ چیز از هیچ چیز نگذشتم، هر آن چه به ما دادید مجانی دادی، حالا چه داده ما که آگاهی نمیداریم چه داده است، چه گذشت بین حضرت حسین و بین خدای خودش، شعرهایش را فؤاد یک چیزهایی گفته، ایمانی که آن روز ببینید من هیچ چیز ندادم، هیچ چیز ندادم، گذشت، ایمان، آگاهی نمیدارم چه، لفظ هایش را آگاهی نمیدارم، لفظ کوتاه است.

عرض کردیم؛ آن چه که در کربلا پیش آمد اوج اعلای اسلام بود، توکل را داشتم عرض می کردم، زمانی رفت خونسرد، حالا خونسرد را هم ما به زبان خودمان می گوییم در حد فهم خودمان، ما غیر از خونسردی نمی فهمیم، عملش را قادر نیستیم بکنیم ما، من انگشترم را گم می کنم خونسرد نیستم، کمی حواسم پرت می شود، اگر پیش از نمازم باشد، تمام نمازم در انگشتری است که گم کرده ام، انگشتری که مثلاً ده تومان می ارزد، خونسرد، آسان، رها کرد، همه را رفت، توکل در این حد امکان می دارد.

توکل یعنی چه؟ یعنی من خدا را وکیل خودم می کنم، خدایا تو این کارها را بکن، خدایا من این ها را به تو سپردم، ما شوخی می کنم، گاهی ما می گوییم، خدایا به تو سپردم، شوخی می کنیم، او فرموده بود به تو سپردم، به تو سپرده بود، ببینید، زحمت دیدند، زحمت دیدند، باید هم می دیدند، مرتبة اعلایی که آن ها دارند در بارگاه خدا بی زحمت نمی شد، چیزی رقم نخورد، معضلی رقم نخورد برای این اسیران، با نهایت سر بلندی بازگشتند به مدینه، آن زمان شاید هیچ وقت، هیچ دورانی به آن تاریکی و سیاهی برای اهل بیت پیغمبر موجود نبوده، موجود نبوده، نقل شده از روایت ها پس از شهادت حضرت حسین فقط سه تا مسلمان مانده، سه تا مؤمن، همه مرتد شدند، خیلی روزگار سخت بود، خیلی سخت بود، لشکر مثلاً شام آمده خاندان پیامبر را قتل عام کرده، هیچ طوری نمی شود، اصلاً هیچ طوری نشد.

آگاهی نمیداریم مردمان مدینه مثلاً چندین نفر آمدند به پیشواز حضرت زین العابدین، گریستند، آن هم آگاهی نمیداریم چه قدر، این همه صبر، این ها به سربلندی و تندرست بازگشتند، توکل بر خدا، گذشته را هم که دیدیم دیگر، نمونه هایش را، نمونه عرض می کنم برای تان که ان شاءالله با همین عرض به پایان رسانده میشود، حرف به پایان رسانده نشده، حرف خیلی بیش تر از این است، عرض کردم شاید اگر آدم بگردد و فعالیت کند روی این مسئله مبدل میشود به یک جزوه یا کتاب، حضرت حسین پیغام دادند برای عمر سعد، بیا می خواهم ببینم شما را، با تو صحبت بکنم، عمرسعد آمد امام، او با بیست را سرباز آمدند، با فرزندش و غلامش، امام حسین (علیه السّلام) با بیست از همراهانشان، حضرت علی اکبر و حضرت عباس (علیه السّلام) آمدند وسط میدان، به سربازها گفت: بروید عقب، رفتند عقب، تو من را نمی شناسی؟ ما می شناسیم.

عرض کردم خویشاوندی داشت، حالا کمی دور بود، در شورای عمر، شورایی که به عنوان خلیفه ی بعد مشخص کرده بود، دو تا سه نفر بودند، سه نفر با امیرالمؤمنین بودند، سه نفر با عثمان و خلیفه گفته بود که اختیار دست کسی است که شوهر خواهر عثمان بود، عبدالرحمن بن عوف، بنابراین سه به سه هم می شدند، آن طرف برنده بود، آن کسی که در همراه امام حسین بود، یکی زبیر بود، که بعد برگشت، یکی هم سعد بود، سعد بن ابی وقاص، خوب پس سعد نوعی خویشاوندی داشت و همراه امام، امیرالمؤمنین بود، و خوب حالا عمر سعد با امام حسین قوم و خویش است، گفت تو من را می شناسی، گفت: بله، رها کن، بیا این طرف، گفت : آقا این خیلی گران به پایان رسانده میشود، خدا کند که من این حق را داشته باشم.

متأسفانه، حالا بنابراین، همه ی حرف ها را دقیق قادر نیستم عرض کنم، گفت: آقا اگر من بیایم، خانه ام را خراب می کنند، دقت کنید، این هایی که آمدند همراه امام حسین، حبیب که آمده، از خانه اش گذشته، خانه ام را خراب می کنند، فرمود: من یک خانه ی بهتری در مدینه به تو می دهم، گفت: آقا اموالم را غارت می کنند، فرمود: بهتر آن را به تو در مدینه می دهم، گفت: زن و فرزندم را، البته در این که داشتیم، این زن و بچه را نداشت، صحبت قطع می شد، ظاهراً در مآخذ دیگر داریم، امام دیگر با او صحبت نکردند، شما حضور نمی دارید زن و فرزندتان لطمه بخورند، اما حضور می دارید زن و فرزند پیغمبر لطمه بخورند، زن اسیر می شد، ولی در شهر بود، حضرت حبیب، مسلم بن عوسجه، خوب باید معلوم می شد که این دیگر آن مسلم نیست، حبیب نیست، حر نیست، خانه خراب، زن و بچه اسیر، اموالش غارت، پس ببینید نه، از جانش گذشت، از خانه اش گذشت، از اموالش گذشت، از زن و فرزندش گذشت.

این سخت تر از همه است، بدتر از همه، از نام شان هم گذشتند، نام دیگر چرا؟ آگاهی میدارید عنوان این بود که این ها خوارج هستند، خوارج یعنی چه؟ علیه حضرت مهدی شان خروج کردند، بدترین نامی که امکان داشت به کسی بگویند، هر کسی رفته در لشکر حسین، حضرت حسین، آن جا شهید شده، چون در برابر یزید قیام کرده است، این جزء خوارج است، علیه امیرالمؤمنین یزید قیام کرده است، جزء خوارج است، یعنی بدنام ترین، نام های روزگار، یادم هست آن دوست مان می گفت: شب عملیات بوده، یک پسر ۱۵ ساله بود، از این هایی که دست می بردند در شناسنامه شان، این طور آمده بود، گفت: فردا من کوچه مان را به نام خودم می کنم، به من گفت، فردا هم شهید شد، این جا به نام شهید کوچه قرار میدادند، خیابان می شد، میدان می شد، افتخار می شد، ما احترام، سادات محترم هستند پیش ما، پدران شهید محترم هستند، محترم هستند دیگر، در فرهنگ ما محترمند، آن جا ننگ است، با امام حسین هر کسی بیاید کشته بشود، ننگ می شود، پس از این نام هم گذشتند، پس دیگر چه می ماند برای این ها؟ نه نام است، نه مال است، نه زن و بچه است، نه خانه است، نه خودم، خودم به باد فنا، همه ی چیزها هم به باد فنا، من نمییاندیشم در طول تاریخ هیچ زمانی، هیچ کس دیگری این مقدار گذشته باشد.

-لطفا نظر دهيد-

تهیه کننده: آرتين ص.

فرهنگی هنری در بخش اخبار سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن
««« »»»
چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

تمام اسلام در کربلا تجسم یافت

TT / 345 — TP / 7%

با دیگران به اشتراک بگذارید

[ منبع این خبر سایت سرزه می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات