Zero Days؛ اتفاق خطرناکی در مسیر است (۵ عکس)


با دیگران به اشتراک بگذارید

Zero Days؛ اتفاق خطرناکی در راه است

در مواجهه با هر فیلم مستندی می شود این سوال را سؤال کرد که آنچه جلوی دوربین پیش مییاید چقدر «حقیقت» دارد؟ چقدر به آنچه در جهان هستی رخ داده ربط دارد و فیلمساز چقدر قادر بوده انعکاسی از آن رویداد باشد؟
هفته نامه صدا: در مواجهه با هر فیلم مستندی می شود این سوال را سؤال کرد که آنچه جلوی دوربین پیش مییاید چقدر «حقیقت» دارد؟ چقدر به آنچه در جهان هستی رخ داده ربط دارد و فیلمساز چقدر قادر بوده انعکاسی از آن رویداد باشد؟ این پرسشها در عین حال که اهمیتی می دارند، واقعی نیستند چون کیست که آگاهی ندارد فیلم مستند محدود است به یک برداشت و یک نگاه؟ هر مستندسازی آگاهی میدارد هر چقدر هم تلاش کند زاویه دید محدودی دارد و شاید، تنها بتواند با چندین صدایی قدری از نگاه خودش را «مخفی» کند اما باز هم این زاویه دید مستندساز است که به همه چیز قوام می دهد و سر و شکل آن را می سازد.

این بحث ها بدیهی است اما وقتی ما با مستندی روبرو می شویم که وجه سیاسی دارد و در عین حال درباره «ما» به عنوان ایرانی صحبت میکند، تردید سراپای وجودمان را می گیرد. این که با موضع فیلم همراه باشیم یا نه. آیا آن را سندی برای احقاق حق خود گذاریم یا نه. اصلا خود فیلم بازرگانی نیست؟ آیا فیلم می خواهد مرعوب کننده باشد؟

برای پاسخ به این پرسشها هیچ چیز بیشتر از جهان فیلم به ما یاری نمیرساند. این فیلم است که علامت هایی برای اعتماد به اثر را فراهم می کند یا یکسره از ما می خواهد نظرش را نپذیریم. مثلا هنگام تماشای Zero Days متوجه می شوید که سازنده مشغول چه کاری است. Zero Days نام فیلمی است که الکس گیبنی فیلمساز آمریکایی ساخته و موضوعش درباره ویروس استاکس نت است.

عکس شماره ۱ ⇩
عکس Zero Days؛ اتفاق خطرناکی در راه است

ترجمه تحت اللفظی آن اشاره دارد به روزهای صفر، که در کدنویسی کامپیوتری به باگ ها و حفره هایی که در یک کد یا سیستم وجود دارد نقل میشود. از طریق این حفره هاست که می شود آن کد و سیستم را هک کرد. در واقع روز صفر به این نکته اشاره می کند که «صفر روز» از شناسایی آن گذشته است اما این دو واژه در کنار هم معنی دیگری هم دارند؛ می تواند هجومی باشد که تمام سیستم سایبری یک کشور را از میان برد.

آن روز، که همه چیز از بین رفته است، همان روز صفر یا Zero Day است. می بینید؟ انگار داریم از یک جهان آخرالزمانی صحبت میکنیم. از دوران پایان جهان. درست مثل فیلم های علمی خیالی و اگر آگاهی بداریم که همه اینها همان اندازه که به جهان حقیقت ربط دارند وهنی اند و جایزی، فضای موجود بهتر درک می شود. بنابراین وقتی نام فیلمی Zero Days است، ما با اثری مواجهیم که دارد تعریف دوگانه این نام را شرح می دهد.

فیلم از چه صحبت میکند

برای این که آگاهی بداریم فیلم دقیقا درباره چه چیزی است باید کمی به عقب برگردیم؛ به دولت پیش و پخش اخباری که در نگاه اول شوکه کننده عدم اما کمی بعد معلوم شد که چقدر می تواند باعث دغدغه شود. داریم از ویروس استاکس نت صحبت میکنیم و طبیعتا از یک بحث تخصصی که شاید حوصله سربر باشد اما آگاهی داشتن اینها برای این که آگاهی بداریم موضوع فیلم چه چیزی است لازم است.

استاکس نت ویروسی است که کد آن ۲۰ برابر بزرگتر از یک کد مخرب متداولی است. ظاهرا کد این ویروس بسیار پرپشت است و هر بخش از آن وظیفه مشخصی را بر عهده دارد اما عجیب اینجاست که هیچ باگ امنیتی در آن وجود ندارد. یعنی کیفیت آن به گونه ای است که متخصصان امنیت شبکه را به فکر انداخته به چه صورت می شود آن را ساخت. آنها خوب آگاهی میدارند که کدی با این تراکم و پیچیدگی و در عین حال بدون باگ امنیتی قادر نیست توسط یک یا چندین نفر و تنها برای یک دستیابی به اطلاعات دیزاین شده باشد.

ماجرا البته از این حرف ها پیچیده تر است. این ویروس از Zero Day های ناشناخته ای بهره میگیرد که عمل تکثیر و انتشار را به صورت خودکار و بدون نیاز به دستور اپراتور اجرا می کنند. به این معنا که چنان هوشمند دیزاین شده که خودش می تواند موقعیت را شناسایی بکند. این ویروس برای حمله به سیستم های SCADA و PLC های شرکت زیمنس دیزاین شده است.

خب، بحث بسیار پیچیده است اما به زبان سهل SCADA و PLC ها برای مهار و نظارت ابزارهای مکانیکی و الکترونیکی در صنایع مختلف مثل سیستم های حمل و نقل، سیستم های درمانی و پزشکی، سیستم های مالی یا در کارخانه ها، پالایشگاه ها و سدها به کار می رود. به واژه دیگر نبض صنایع، هدف این ویروس بوده است. نکته مهم اینجاست که در زیرساخت مراکز اتمی کشورمان از PLC های شرکت زیمنس استفاده و این ویروس برای حمله به این نوع PLC ها دیزاین شده است.
عکس شماره ۲ ⇩عکس Zero Days؛ اتفاق خطرناکی در راه است

فیلم چه چیزی را نمایان میکند

فیلم مثل یک اثر معمایی در حال شرح واقعه ای است که رخ داده: ناپاک شدن سیستم های مرکز اتمی نطنز به این ویروس، شروع به کارش و البته کشف اتفاقی آن در بلاروس. نکته اینجاست که الکس گیبنی مثل یک کارآگاه به دنبال کشف راز ساخت و پخش این ویروس است. ما با تماشای Zero Days انگار در حال مطالعه یک داستان کارآگاهی هستیم، آن هم نه داستان به شیوه قصه های آگاتا کریستی که اتفاقا از نوع قصه های مجله «ماسک مشکی» یعنی معماهایی که مطرح می شود کم کم ما را به دل یک جامعه می برد و آرام آرام متوجه می شویم که زیر این جهان به ظاهر آرام چه جنجالی به پاست و گروه های مختلف به چه صورت در حال توطئه چینی اند.

در ابتدای فیلم که شامل گفتگو با افراد مختلف است همه به نوعی اعلام می کنند که حضور نمی دارند همه چیزی را که آگاهی میدارند بگویند. در واقع بخش اهمیتی می داری از داستان در همان ابتدا مخفی می شود اما گیبنی شروع می کند به گشودن رازها، این که در بلاروس چه اتفاقی افتاد، مدیران شرکت امنیت کامپیوتری کاسپراسکی چه چیزی را فهمیدند و بعد این که به چه صورت آنها کدهایی را تشخیص دادند و منجر به کشف معمای حمله سایبری شدند.

مستند گبنی البته به این رمزگشایی محدود نمی ماند و با شرح وسیعی از اتفاقات سیاسی تلاش می کند بین آنها ارتباطی برقرار کند. مثلا به تحولات پ رونده اتمی کشورمان اشاره می کند، به موضع گیری محمود احمدی نژاد و بنیامین نتانیاهو در سازمان ملل ارجاع می دهد و بعد به گفته های ماموران امنیتی آمریکایی و اسرائیلی رجوع می کند.

از این طریق است که او نتیجه می گیرد استاکس نت به چه صورت به کشورمان ربط مییابد و اتفاقا موضوع جذاب اینجاست که تحقیقات او به درد ساخت یک فیلم سینمایی قصه ای هم می خورد. ویروس استاکس نت باید به طریقی وارد شبکه کامپیوترهای ایرانی می شده و چون هیچ کدام از این کامپیوترها به اینترنت وصل نیست، سیستم های جاسوسی با ردیابی وسائلی که در این کلکسیون بهره گرفته میشد، کامیاب به ناپاک کردن آن شدند.

Zero Days ظاهرا بدون جهت گیری سیاسی به دنبال کشف رازها به همه جا سرک می کشد؛ هم به سرزمین های اشغالی، هم به ایالات متحده، هم به روسیه و آلمان. با این که آگاهی میدارد کسی حاضر نیست سازنده آن را فاش بکند اما تلاش می کند ذره ذره به حقیقت نزدیک شود.

فیلم به کشورمان محدود است؟

این اصلیترین سوال است؛ حقیقت این است که Zero Days اگرچه به موضوع کشورمان توجه میکند اما بیش از هر چیز درباره یک تحول در جهان امروز صحبت میکند؛ از این که تحول شکل جنگ ها به چه صورت دارد پیش مییاید و بی قانونی و بی مرزی در این حیطه به چه صورت همه را گرفتار می کند. این جنگی است ناپیدا که نه اخلاقیات در آن معنا دارد و نه کشور حمله کننده. همه چیز مبهم است و انگار هر کشوری دارد با خودش، با دستگاه هایی که دیزاین کرده و دارد با آنها فعالیت میکند مبارزه می کند.

از این جهت فیم الکس گیبنی به شدت ملی گراست (ملی گرایی آمریکایی) و در جهت اهداف کشور خودش ساخته شده. او فیلم را با داستانی معمایی شروع می کند اما خیلی زود متوجه می شود که ماجرا بسیار گسترده است و دولت های مختلف، گروه های متفاوت و عوامل جدا از هم در بوجود آیی آن نقش می دارند. گیبنی نگران است که اگر این ابزار در اختیار دیگران قرار گیرد چه بر سر کشور خودش می آید و سوال بنیادی تر، چرا کسی حق ندارد درباره آن صحبت بکند.

او به هزاران بمب اتم اشاره می کند که در ایالات متحده موجود بوده و دارد، به جنگ طلبی دولت ایالات متحده ارجاع می دهد و حتی به خطاهای ارتش و سوال سؤال میکند که چرا کسی حق ندارد درباره این موضوع که در حال حاضر جهان را تحت تاثیر گذاشته سوال سؤال بکند و جواب بگیرد؟ فیلم در اینجاست که رویه نقدی اسپایسی ای مییابد.

عکس شماره ۳ ⇩عکس Zero Days؛ اتفاق خطرناکی در راه است

فیلم خیالی نیست؟

آگاهی میدارید وقتی فیلم را تماشا می کنید گاهی فک رمی کنید که امکان نمی دارد این چیزها وجود خارجی داشته باشد یا جهان تا این اندازه زیان پذیر باشد اما راستش فیلم به ما نمایان میکند که این جهان واقعی تر از آن چیزی است که در ذهن خودمان ساخته ایم. ترسناکی اثر از همین وجه است. از این که فعلا راه حل مبارزه در این جنگ پنهان است و بیش از آن که محصول مبارزه رو در رو باشد، پشت هزاران کد و رمز مخفی شده و حتی خودش هم قابل شناسایی نیست. جنگ با سایه، احتمالا بدترین نوع جنگ است.

به ما چه ربطی دارد؟

Zero Days از معدود فیلم هایی است که بدون وجه بازرگانی، دارد همان حرف هایی را می زند که سال هاست در کشور به گوش میرسد. از جنگ مخفیانه ایالات متحده و کشورمان نقل میکنید و این که هنوز هیچ چیز به پایان رسانده نشده است. توضیح می دهد که به چه صورت در حالی که اوباما تلاش می کرد چهره ای ضد جنگ از خودش نمایان بکند، مجوز این نبرد را صادر کرده است و کمی بعد هم متوجه اشتباه عمیق خود شده؛ چون دست کم اسرائیلی ها به او پشت کردند و این ویروس را با تغییراتی در کشورمان فعال کردند. نتیجه؟ ورود کشورمان، چین و روسیه به جنگی تمام عیار بود که حالا کسی نمی خواهد مسئولیتش را بر عهده بگیرد.

از این نظر، Zero Days گرچه یک فیلم ملی گرایانه آمریکایی تلقی میشود اما برای تماشاگر ایرانی هم می تواند نکات گیراای داشته باشد. این فیلمی است تاریخی درباره جنگی که در آینده بیشتر از آن خواهیم شنید.

چرا می تواند ترسناک باشد؟

فیلم البته از یک نظر بازرگانی است؛ در عین حال که از وخیم شدن اوضاع جنگ سایبری نقل میکنید از یک تز دیگر برای مقابله با کشورمان پرده بر می دارد. Nitro zeus عملیاتی است که فیلم به نقل از یک عضو شورای امنیت ملی ایالات متحده از آن نقل میکنید و چندین برابر استاکس نت قدرت دارد و برای مبارزه با کشورمان دیزاین شده و اهدافش هم نه تنها تاسیسات اتمی که همه تاسیسات کشور است.

وجود چنین برنامه ای ترسناک نیست اما با گذشته ای که فیلم از استاکس نت می سازد و بعد با توضیحی که درباره بی اخلاقی و قربانیان بی گناه این ماجرا می دهد همه چیز برای مخاطب، وهم آلود می شود. این که در آینده چه اتفاقی می افتد ولی در عین حال، به چشم مییاید خواهان ترساندن تماشاگرش از وقوع این جنگ است، نه اعلام قدرت نمایی ایالات متحده.

Zero Days به درستی اشاره می کند که این مبارزه منجر به بوجود آیی ارتش سایبری در کشورمان شده و هر چه میزان عملیات ها گسترده تر باشد، این ارتش هم توانا تر می شود. دغدغه فیلم از وقوع نوعی رقابت سایبری است نه الزاما ترساندن کشورمان. بنابراین اگر که از یک عملیات مخرب صحبت میکند اما اشاره می کند که سیستم پاسداری ای کشورمان هم قدرتمند شده است.

اتفاق خطرناکی در راه است

گفتگو با الکس گیبنی، کارگردان فیلم Zero Days

الکس گیبنی کارگران Zero Days، متولد آمریکاست و مستندساز مشهور و معتبری است. مجله اسوآیر درباره او گفته است که گیبنی اصلیترین مستندساز عصر حضور می دارد. دو مستند اخیر او درباره ساینتولوژی (یکی از فرقه های مسیحی در ایالات متحده) و اسناد ویکیلیکس از نامدار ترین آثارش است. او چندین بار جایزه امی، جوایز ویژه تلویزیون را گرفته و درباره موضوعات روز مثل القاعده، استیو جابز و حتی سیاست های اقتصادی ایالات متحده هم مستند ساخته است.

عکس شماره ۴ ⇩عکس Zero Days؛ اتفاق خطرناکی در راه است

این کارگردان ۶۳ ساله یک بار هم برای فیلم «تاکسی به سوی تاریکی» اسکار خوب ترین فیلم مستند را گرفته است. مستندی درباره قتل رانندگی کننده تاکسی افغان که به دست سربازان ارتش ایالات متحده، در مدت وقتی که در بازداشتگاه پروان زندانی بود تا حد مرگ، مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفت. Zero Days محصول ۲۰۱۶ است و این کارگردان پس از آن هم دو مستند دیگر ساخته است. او در این گفتگو از سختی های کار و ضرورت ساخت فیلم درباره جنگ سایبری نقل میکنید.

ساخت فیلم درباره جنگ سایبری چقدر سخت بود؟

– این احتمالا سخت ترین فیلم عمر مستندسازی ام بود. باید به کدهای صفر و یک زندگی داده می شد. خب، تعداد کمی از مردمان حاضر شدند ازشان فیلم بگیریم. پس کدها باید تبدیل به شخصیت می شدند. ما از کدهای واقعی استاکس نت بهره گرفتیم اما ما باید به آن حس زنده بودن می دادیم و البته از آن برای قصه کارآگاهی مان بهره میگرفتیم.

چقدر برای تو همه چیز ناامیدکننده بود؟ تو مدام جواب نه می شنیدی؟ نه، نه، نه!

– واقعا ناامید کننده بود. تو قادر میبودی بفهمی که چرا افراد مختلف در سرویس های مخفی موردی درباره برنامه در حال پیشرفت نمی گویند ولی وقتی یک چیزی پیش مییاید و همه درباره اش آگاهی میدارند از این که صحبت نمیکنند مأیوس می شوی. این خیلی عجیب است که هیچ کس درباره اتفاقی که افتاده صحبت نمیکند.

تو احتمالا آگاهی میداشتی که خیلی سخت است آدم ها را وادار کنی صحبت بکنند.

– من پیش بینی میکردم که در فضای پسا اسنودن و پساویکیلیس افراد آسان ترند و رادیکال تر در برابر این موضع اقدام می کنند. جهان عجیبی است چون آدم هایی که در حکومت فعالیت میکنند و از این موضوع اطلاع دارند اجازه ندارند در این باره برای مردمان صحبت بکنند.

به چه صورت به این مضمون رسیدی؟

– من خیلی عاشق جهان جایزی ام. فیلم «ما رازها را میرباییم» [درباره ویکیلیکس] را ساختم. من زندگی استیو جابز را ساخته ام. وقتی که کار روی این موضوع را شروع کردم همه چیز زیادی تکنیکی بود و در عین حال در انتها یک داستان جاسوسی، تریلری پر تعلیق درباره سیاست جهان هم بود. در عین حال به چشم میامد که داستان همه زمان هاست. علل گوناگونی بود که ما را برای ساخت فیلم قانع کرد. مثلا چیزی که ما را کنار هم نگه داشته – اینترنت – در عین حال همه ما را شگفت انگیز زیان پذیر کرده است. اینها همه جذاب بود.

یکی از شخصیت های کلیدی فیلم تو کسی است که صدایش به گوش میرسد اما چهره اش دیده نمی شود و ناشناس می ماند.

– این یکی از معضلات فیلم بود؛ این که به چه صورت آدم هایی را که با صحبت کردن آسان نیستند وادار کنی صحبت بکنند. نه فقط برای ضبط کردن بلکه برای توضیح آن چیزی که در پشت ماجرا هست. برای همین کاری که ما قادر بودیم به انجام برسانیم این بود که هویت او را ناشناس نگه داریم تا او آسان صحبت بکند. پس از دولت اوباما درباره نشت اطلاعات خیلی سختگیرانه برخورد می شود.

تو در فیلمت می گویی که بهتر است جهان درباره سلاح های سایبری صحبت بکند. مییاندیشی الان جهان آماده چنین مکالمه ای هست؟

– به نظرم این امری لازم است. اگر ما این کار را نکنیم، اتفاق زشت و ترسناکی رخ می دهد. به خصوص که ما سلاح های ویژه جنگ سایبری را در اختیار داریم. دنیا باید برای استفاده وسیع از این سلاح ها تهیه شود. اگر ما شروع به صحبت کردن در این باره نکنیم نمی توانیم که توازن را برقرار کنیم و این معمولا به یک حادثه بد منتهی می شود.

عکس شماره ۵ ⇩عکس Zero Days؛ اتفاق خطرناکی در راه است

هنگام تماشا به این نکات دقت دارید

* فیلم مدعی است که تصویر و عکسها و فیلم هایی که از سایت نطنز در شبکه های تلویزیونی و خبرگزاری های داخلی انتشار داده شده به سازمان های اطلاعاتی امکان شبیه سازی داده است. از جمله این تصاویر، تصویر و عکسی است که در آن مونیتوری دیده می شود و سانتریفیوژهای در حال کار در آن به چشم می خورد. گیبنی در گفتگو با چندین نفر از عوامل سیا و موساد به این نتیجه می رسد که این تصاویر یاری رسانده تا سازوکار کلکسیون، تعداد آبشارها و هزاران نکته فنی مرکز اتمی نطنز قابل شناسایی باشد.

* یکی از ادعاهای فیلم، متحد شدن گروه های متخاصم علیه کشورمان پس از سخنرانی درباره محو اسرائیل است. تا پیش از آن مسئله گرفتار شدن نیروهای ارتشی آمریکایی در افغانستان و کشور عراق، آنها را به کلی درگیر کرده بود اما پس از سخنرانی محمود احمدی نژاد در سازمان ملل، اسرائیلی ها قادر هستند آمریکایی ها را مجاب کنند تا در روند این خرابکاری نقش فعالی بازی کنند.

* ترور دانشمندان اتمی از نکاتی است که دو بار به آن توجه میشود. اول به عنوان علامتی از این که به چه صورت مدیران امنیت شبکه با دیدن این ترورها و روند پرونده اتمی کشورمان، پیش بینی کردند که موضوع استاکس نت به کشور ما ربط دارد و دوم این که به چه صورت برخی از آنها بر اساس تصویر و عکسها و فیلم های انتشار داده شده در داخل شناسایی و کمی بعد ترور شدند.

* ظاهرا طبق قانون اساسی ایالات متحده این نوع هجومها مثل حمله اتمی نیاز به دستور مستقیم از سوی رییس جمهور ایالات متحده دارد چون حمله به تاسیسات اتمی، می تواند عارضه ها و خساراتی در حد حمله با بمب اتمی در پی داشته باشد. حتی در قانون اساسی ایالات متحده آمده است که هر گونه حمله سایبری به زیرساخت های حیاتی این کشور به عنوان اعلام جنگ علیه این کشور و تعرض به خاک آن به حساب مییاید و ایالات متحده می تواند به صورت حمله ارتشی و حتی اتمی به آ« پاسخ دهد. دادگاه های بین المللی نیز این قانون را پذیرفته و این حق را برای آن قائل هستند. نکته اینجاست که دولت ایالات متحده تا امروز حاضر نشده درباره آن صحبت بکند، اگرچه اسناد واضحی درباره آن وجود دارد.

_________________________________

گردآوری از : روشن ب.

سینما و تئاتر در بخش فرهنگی و هنری سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر
««« »»»
کاين کارخانه‌ايست که تغيير می‌کنند

Zero Days؛ اتفاق خطرناکی در مسیر است (۵ عکس)

TT / 418 — TP / 13%

با دیگران به اشتراک بگذارید

[ منبع این خبر سایت سرزه می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات

دانلود سریال خارجی

دانلود فیلم ایرانی

دانلود فیلم خارجی

دانلود فیلم و سریال