نامساعدترین محل هایی که آدم ها در آن ها زیستند (۷ عکس)


با دیگران به اشتراک بگذارید

نامساعدترین مکان هایی که انسان ها در آن ها زندگی کردند

۳۰ سال از فاجعه اتمی چرنوبیل می گذرد، اما منطقه حفاظت شده پیرامون آن هنوز برای انسان ها خطرناک است و حتی این احتمال وجود دارد که ورود عموم مردمان به این منطقه برای همیشه ممنوع باقی بماند.
مجله همشهری باید و نباید ها – ذوالفقار دانشی: ۳۰ سال از فاجعه اتمی چرنوبیل می گذرد، اما منطقه حفاظت شده پیرامون آن هنوز برای انسان ها خطرناک است و حتی این احتمال وجود دارد که ورود عموم مردمان به این منطقه برای همیشه ممنوع باقی بماند. با وجود پیشرفت تکنولوژی، بشر هنوز در برابر حوادث طبیعی زیان پذیر است؛ با این حال در برخی از خطرناک ترین و نامساعدترین مکان های زمین، انسان ها قادر بوده اند خود را برای زندگی تطبیق دهند با هفت نمونه از این سازگاری عجیب و غریب آشنایی پیدا کنید.

کشتزارهای ضدفرسایش

موقعیت: استرالیا

تصویر و عکس شماره ۱ ⇩
تصویر و عکس نامساعدترین جاهایی که انسان ها در آن ها زیستند

در اواخر سال ۲۰۱۵ (پاییز ۱۳۹۴) هزاران هکتار از بوته زارها و زمین های زراعی جنوب استرالیا در آتش سوخت و نابودی پوشش گیاهی، خاک برهنه را در معرض تهدید فرسایش باد گذاشت. «برایان فیشر» که در نزدیکی آدلاید به پرورش گوسفند مشغول است، بر آن شد جلوی این اتفاق را بگیرد. طی ده روز او و دو فرزندش با بهره گیری از تراکتور روشی را اجرا کردند که پدر برایان بعد از خشکسالی دهه ۱۹۴۰ (۱۳۲۰) برای حفظ زمین زراعی خود به انجام رساند. فیشر توضیح می دهد «اصول این روش سهل است؛ باید زمین را به شکل مارپیچ شخم زد. باد از هر سمتی بوزد؛ قادر نیست به فرسایش خاک دامن بزند، زیرا همیشه برخلاف جهت شخم می وزد.»

این دیواره مارپیچی کم ارتفاع مانع از بوجود آیی توفان شن و گرد و غبار در سطح زمین زراعی ۴۰۰ هکتاری می شود. همچنین از لایه ارزشمند خاک حاصلخیزی حفاظت می کند که روی لایه های سنگی و بستر نامرغوب این زمین ها را پوشانده و چند سانتی متر بیشتر ضخامت ندارد.

سدی در برابر بیابان

موقعیت: چین

تصویر و عکس شماره ۲ ⇩تصویر و عکس نامساعدترین جاهایی که انسان ها در آن ها زیستند

برنامه «سه کمربند پناهگاهی شمالی» که به «دیوار سبز بزرگ» نامدار است، در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) و با هدف توقف پیشرفت خزنده صحرای گوبی به شمال چین افتتاح شد. این پروژه که نباید آن را با پروژه مشابهی به همین نام در صحرای بزرگ آفریقا اشتباه گرفت، قصد دارد کمربندی از درختان را در مرز با صحرای گوبی بوجود آورد تا مسیر بادها و توفان های شن شمالی را سد کرده و با تقویت خاک از طریق گسترش ریشه ها، روند بیابان زایی را متوقف کنند.

این کمربند با طول حدود ۴۵۰۰ کیلومتر از حدود ۱۰۰ میلیارد اصله درخت تشکیل شده و طبق برنامه ریزی قرار است تا سال ۲۰۵۰ (۱۴۲۹) تکمیل شود. هرچند حدود ۶۶ میلیارد اصله درخت تاکنون کاشته شده، اما این پروژه عظیم هر روز با معضلات و تهدیدات تازه ای رو به رو می شود. در سال ۲۰۰ (۱۳۷۹) یک میلیارد اصله درخت صنوبر بر اثر مریضی خشک شده کشاورزی بی رویه و استفاده نامناسب از زمین به روند بیابان زایی در این نواحی دامن زده است.

خانه های ضدسانحه

موقعیت: فیلیپین

تصویر و عکس شماره ۳ ⇩تصویر و عکس نامساعدترین جاهایی که انسان ها در آن ها زیستند

در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۲) توفان حاره ای «Haiyan» فیلیپین را فرا گرفت و بیش از شش هزار کشته و ۸۹.۶ میلیارد پزو (۱.۳ میلیارد دلار) خسارت بر جای گذاشت. اکنون، کارشناسان شرکت «Monolithic»- مستقر در آمریکا- به ساخت پناهگاه هایی خاص در فیلیپین مشغول شده اند که مقاومت بیشتری در برابر توفان های حاره ای دارند.

این خانه های گنبدی، سطحی منحنی دارند و در مقایسه با سقف های تخت و دیوارهای صاف، در برابر بادهای پرسرعت و زمین لرزه های شدید، مقاومت بالاتری نمایان میکنند. خانه های گنبدی ساختاری خودحمایتی دارند و تنش را در تمام سازه توزیع می کنند. کافی است چنین ساختاری را با مصالح تقویت شده مستحکمی بسازید که از سنگ های آذرین بازالت آماده شده تا به خانه ای مقاوم در برابر همه سوانح طبیعی دست کشف کنید.

در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۴) شرکت «مونولیثیک» پروژه احداث ۵۰ خانه گنبدی را برای سکونت ۲۰۰ خانوار در شهر ساحلی داپیتان (واقع در جزیره میندانائوی فیلیپین) آغاز کرد، اما معضلات محلی پیشرت این پروژه را با کندی رو به رو کرده است. مونولیثیک همچنین پروژه های کوچک مقیاس دیگری را در دیگر نقاط جهان از اندونزی تا هائیتی در دست اجرا دارد.

بخچال های دست ساز

موقعیت: هیمالیا

تصویر و عکس شماره ۴ ⇩تصویر و عکس نامساعدترین جاهایی که انسان ها در آن ها زیستند

در فصل بهار، ساکنان بیابان های هیمالیا با کمبود آب مواجه می شوند. پروژه «Ice Stupas» که در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳) افتتاح شده؛ قصد دارد این مشکل را با ایجاد یخچال های مصنوعی حل کند.

تکنولوژی به کار رفته در این پروژه بسیار سهل است. «سونام وانگچاک»، بنیانگذار و مهندسی پروژه نقل میکنید: «ما یک سر لوله ای را در بالادست رودخانه و انتهای دیگرش را به مکانی می کشیم که آب نیاز است. طبق قانون ظروف مرتبط، آّب تمایل دارد سطح یکسانی را حفظ کند؛ بنابراین وقتی سر لوله را در بالادست میگذاریم- که ارتفاع بالاتری دارد- آب در پایین دست با فشار و سرعت بالا خراج می شود و می توان از آن به عنوان فواره ای مرتفع بهره برد. هوای خنک فلات تبت باعث می شود آب در ضمن سقط منجمد بشود.»

به مرور زمان یخ ها از سطح زمین رشد یافته و برج هایی مخروطی شکل بوجود مییاورند که به دلیل شباهت به برخی معبدهای بودایی «Stupas» نامیده می شوند. برخلاف یخچال های طبیعی که در ارتفاعات بالای کوهستان رشد می کنند و تا فرارسیدن تابستان باقی می مانند، «استوپاس»های یخی در بهار ذوب می شوند و این همان وقتی است که کشاورزان برای آبیاری محصولات خود به آب نیاز دارند.

بزرگ ترین یخچال های استوپا ۲۰ متر ارتفاع دارند و حدود دو میلیون لیتر آب را در خود نگه میدارند؛ اما بیشتر استوپاس های فعلی برای تامین آب شرب مناطق روستایی و در ابعاد کوچولوتر ساخته می شوند.

رنگ کردن کوه

موقعیت: رشته کوه آند

تصویر و عکس شماره ۵ ⇩تصویر و عکس نامساعدترین جاهایی که انسان ها در آن ها زیستند

بازتاب گرما در سطوح روشن،بیشتر از سطوح تیره رنگ است. این همان واقعیت فیزیکی است که دراواسط دهه ۲۰۰۰ (۱۳۸۰) «ادواردو گولد» مخترع پرویی را به راه حلی ابتکار آمیز برای مقابله با ذوب شدن یخچال های رشته کوه آند در آمریکای جنوبی رساند. گولد بر آن شد زمین را چنان خنک کند که شرایط دمایی ضروری برای رشد یخچال های جدید مهیا شود و به همین منظور، با مدد چند داوطلب دیگر شروع به رنگ آمیزی کوهستان با رنگ سفید کرد! آنها برای این کار از رنگی سازگار با محیط زیست بهره گرفتند که از مخلوط لیمو، سفیده تخمر مرغ و آب به دست میامد.

در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) بانک دنیاای این پروژه را جزو «۱۰۰ ایده نجات زمین» برگزید و پروژه گولد و همکارانش به سرعت نکته توجه جهانیان قرار گرفت؛ اما معضلات مدیریتی و کمبود بودجه، پیشرفت آن را با وقفه رو به رو کرد و مرگ گولد در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳) پیشرفت پروژه را عملا متوقف کرد. بعد از آن چند ایده دیگر مانند بهره گیری از نیتروژن مایع برای خنک کردن یخچال ها مطرح شد، اما دانشمندان رهیافت دیگری برای کنترل این اثرات سفارش میکنند.

«سزار پورتوکاررو» از انستیتو یخچال شناسی و اکو دستگاه کوهستان های بلند در پرو نقل میکنید: «یخچال ها به سرعت عقب می نشینند (آب می روند)، اما متوقف کردن این روند غیرممکن است، چرا که معضلی دنیاای است و ما می بایست تلاش خود را بر مقابله با تاثیرات عقب نشینی یخچال ها متمرکز کنیم.»

جزیره زباله

موقعیت: بلیز

تصویر و عکس شماره ۶ ⇩تصویر و عکس نامساعدترین جاهایی که انسان ها در آن ها زیستند

جزیره «Westpoint» یکی از چند جزیره شنی است که حوالی جزیره «توباکوی کای بلیز» از آب های کم عمق کاراییب سربرآورده؛ اما برخلاف دیگر همسایگانش، جزیره وست پوینت دست ساز است یا اگر دقیق تر بگوییم، یک انسان با بهره گیری از زیاله پایه این جزیره را ساخته است.

ساخت این جزیره ۸۰۰۰ مترمربعی را «جرالد مک دوگال»، ماهیگیری محلی در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) آغاز کرد. ایده ساخت این جزیره آنجا به ذهنش رسید که متوجه شد در پیرامون زباله هایی که کارگران یکی از هتل ها بیرون می ریزند، شن ها با الگویی خاص روی هم جمع می شوند.

پایه جزیره را لایه هایی از آشغال با چینش منظم تشکیل داده که در میان آن ها کیسه های پلاستیکی و بطری های سوخته نیز به چشم می خورد. توده هایی از گل، شن و خاک اره بین زباله ها قرر گرفته تا با نگاه داشتن آب، شرایط عالی برای رشد گیاهان را فراهم کند. هر چند اوضاع نامناسب اقلیمی و توفان های گرمسیری بخشی از جزیره را تخریب کرده، اما وست پوینت کماکان بالاتر از سطح آب قرار دارد و مک دوگال از آن به عنوان مرکز به فروش رسان ماهی بهره میگیرد.

جمع آوری مِه

موقعیت: سر تا سر جهان

تصویر و عکس شماره ۷ ⇩تصویر و عکس نامساعدترین جاهایی که انسان ها در آن ها زیستند

حتی در خشک ترین نقاط زمین هم می توان روی «مه» به عنوان آب آشامیدنی حساب کرد، به شرطی که قادر باش آن را جمع آوری کرد. پژوهشگران شرکت «FogQuest» کامیاب شده اند با بهره گیری از پوشش ریزدانه تجاری کم هزینه گران که در اصل به عنوان آلاچیقی برای درختان دیزاین شده، ابزاری برای جمع آوری مه بسازند که به طور متوسط پنج لیتر آب شرب به ازای هر متر مربع از پوشش در شبانه روز جمعمی کند.

خروجی این ابزاردر شرایط خاص رطوبت بالا و وزش باد عالی تا ۳۰ لیتر آب در روز هم می رسد. «رابرت شِمِناوئر» دانشمند علوم گاز زنی و از بنیانگذاران فاگ کوئست نقل میکنید: «دانه های مه بسیار ریزند و قطرشان بین یک تا ۲۵ میکرومتر (هر میلی متر برابر هزار میکرومتر است) عوض میشود. باد ذرات مه را به پوشش نکته نظر فشار می دهد و جاذبه زمین قطرات درشت تر را به پایین می کشد. در نهایت قطرات گردآوری شده از طریق لوله های مرتبط درون مخزن جمع می شوند.»

شرکت«فاگ کوئست» از سال ۲۰۰۰ (۱۳۷۹) تاکنون پژوهش های جمع آوری مه را در نواحی گوناگونی از زمین که همه جور شرایط اقلیمی و جغرافیایی در آنها دیده می شود، از صحرای «آتاکاما» (خشک ترین جای زمین) در شیلی گرفته تا ارتفاعات اورست در نپال اجرا کرده اند.

*********************

تهیه شده توسط: اردشير ظ.

تازه های علمی در بخش دانش و فناوری سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

من از جان بنده سلطان اويسم
««« »»»
اگر چه يادش از چاکر نباشد

نامساعدترین محل هایی که آدم ها در آن ها زیستند (۷ عکس)

TT / 207 — TP / 12%

با دیگران به اشتراک بگذارید

[ منبع این خبر سایت سرزه می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات

دانلود سریال خارجی

دانلود فیلم ایرانی

دانلود فیلم خارجی

دانلود فیلم و سریال