روزنامه‌های تهران: استعفای وزیر ارشاد، عقب‌نشینی یا مقاومت؟


روزنامه‌های تهران: استعفای وزیر ارشاد، عقب‌نشینی یا مقاومت؟

روزنامه های امروز صبح، شنبه ۲۴ مهر بعد از چهار روز تعطیل با گزارش هایی درباره عزاداری های عاشورا و شکوه و جلال آن منتشر شده اند، روزنامه های تندرو همچنان در میان اشارات خود به واقعه کربلا، میانه روها و هواداران دولت را به چهره های منفی آن واقعه تشبیه می کنند و روزنامه های میانه رو و هوادار دولت استعفای علی جنتی وزیر ارشاد را مهم دیده و این موقعیت را مشابه دولت های هاشمی و خاتمی دانسته اند که در آن استعفای محمد خاتمی و عطالله مهاجرانی از وزارت ارشاد پذیرفته شد.

گزارش هایی از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا با تکیه بر افشاگری های دو رقیب از جمله خبرهای خارجی این روزنامه هاست که کوشیده اند هیلاری کلینتون و دونالد ترامپ را مشابه جلوه دهند و انتخابات آمریکا را انتخاب بین دو بد توصیف کنند.

فقط افشاگری جنسی

جوان در تیتر اصلی خود نوشته: اتهامات جنسی نامزد‌های انتخابات، وجه غالب رقابت‌های انتخاباتی مدعی بزرگ‌ترین دموکراسی دنیا شده است، اتهاماتی که پس از حمله ترامپ به کلینتون با سناریوی مونیکا لوینسکی، حالا دامن خود ترامپ را هم گرفته است.

به نظر روزنامه سپاه پاسداران: این وضع، سرخوردگی جامعه امریکا را در پی داشته و مؤسسه پژوهشی گالوپ با انتشار نتایج نظرسنجی جدید خود نوشت: در هفته‌های اخیر محبوبیت و وجهه نامزدان هر دو حزب انتخابات ریاست جمهوری امریکا در میان طرفداران حزب مخالف، کاهش محسوسی داشته است.

بر اساس همین نظرسنجی، وجهه و محبوبیت دونالد ترامپ، نامزد حزب جمهوریخواه امریکا حتی در میان طرفداران حزب خود کاهش محسوسی داشته و به‌دنبال انتشار نوار اظهارات مستهجن او در مورد زنان از سوی نشریه واشنگتن پست و برگزاری دومین مناظره انتخاباتی امریکا از ۶۹ به ۴۶ درصد کاهش پیدا کرده است.

روزگار برزخی آقای جنتی

همدلی در گزارش اصلی خود نوشته: «رئیس جمهور با استعفای وزیر ارشاد موافقت کرد.» این جمله خود تاریخی از وزارت فرهنگ را نشان می‌دهد. تاریخی که با استعفای سیدمحمد خاتمی، عطاءالله مهاجرانی و حالا هم علی جنتی عجین شده است. با این تفاوت که هنوز صحت و سقم استعفای جنتی مشخص نیست. حالا بعضی او را با خاتمی مقایسه می‌کنند و می‌گویند استعفا بی‌استعفا. او اما روزهایی میان ماندن و رفتن را می‌گذراند. برزخی که از یک طرف فشار مخالفان سیاست‌های فرهنگی و از سوی دیگر پافشاری هواداران دولت بر ماندن،برایش فراهم کرده‌است.

همدلی سپس جمله ای را داخل گیومه نقل کرده: «وزیر فرهنگ استعفا داد. این شایعه از چند روز پیش آغاز شد، اما سرانجام با پذیرش رئیس جمهورِ روحانی به وقوع پیوست. وزیری که اهالی فرهنگ و هنر او را روشنفکر متدین می‌نامیدند و می‌‌گفتند ارشاد در دوران فرزند آیت‌الله نماینده رویکرد تازه‌ای از فرهنگ بود. اما عده‌ای هم دلواپس تهاجم فرهنگی بودند و بی‌امان به او حمله می‌کردند. وزیر پیشین ارشاد در دانشگاه تهران گفته بود: باید با تبادل اندیشه در افراد مدافع نظام مصونیت به وجود بیاوریم. لازمه این کار این است که جامعه با آرای مخالفین مواجه شود، ولی این مواجهه باید کنترل شده باشد. شاید آسان‌ترین راه را انسان‌های سطحی مطرح می‌کنند، یعنی اینکه رقیب ما، اندیشه مخالف ما، نباید اجازه حرف زدن داشته باشد و باید جلویش گرفته شود»

این روزنامه توضیح داده که: این روایت رسانه‌ها از پایان وزارت ارشاد خاتمی در سال۷۱ است. خاتمی از ارشاد رفت و علی لاریجانی با پایگاه سیاسی متفاوتی جای او را گرفت.

مقاومت یا عقب نشینی

محمد تاج الدین در جهان صنعت با اشاره به خبر استعفای علی جنتی که یک هفته ای است فضای سیاسی کشور را در برگرفته نوشته: شاید برای اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی و دولت‌های پس از انقلاب وزیری به این نقطه رسیده باشد که هم مخالفانش از رفتنش خوشحال شوند و هم موافقانش. در این بین تصمیم رییس‌جمهور- با فرض قطعی بودن استعفای جنتی- اهمیت فراوانی دارد.

نویسنده با اشاره به اسامی کسانی که احتمال دارد به جانشینی علی جنتی گماشته شوند نوشته: اگر قبول استعفای جنتی از طرف رییس‌جمهور به نیت همراهی با معترضان باشد و عقب نشینی بیشتر‌، دولت روحانی در ادامه کار و ماه‌های منتهی به انتخابات روزهای سختی در انتظار دارد اما اگر جایگزینی جنتی جهت انسجام بیشتر در وزارت فرهنگ باشد و دفاع از حقوق دست‌اندرکاران این حوزه، این امیدواری را به وجود می‌آورد که دولت علاوه بر سیاست خارجی، به نقش موثرش در اوضاع داخلی و مسایل فرهنگی هم اهتمام ویژه‌ای دارد.

مقاله جهان صنعت احتمال دوم را ضعیف تر دانسته و نوشته: به نظر می رسد روحانی ترجیح می‌دهد باب جنگی تازه را در محافل سیاسی باز نکند. در این زمان و چند ماهی که بیشتر به پایان کار دولت نمانده است، بهتر است علی جنتی همانطور که تا به امروز بر صندلی وزارت دوام آورده، چند ماه دیگر را هم تحمل کند. هرچند ممکن است انتقادها بیشتر شود و فشار‌ها افزون‌تر اما حسن روحانی باید یکی را انتخاب کند. شکستن مقاومت کج‌دار و مریزش در مقابل مخالفان یا وادادگی کامل و سپردن فضای رسانه‌ای و خبری به منتقدان دو آتشه.

غلامرضا ظریفیان در مقاله ای در نوآوران به مشکلات چندگانه حسن روحانی در دوران ریاست جمهوریش پرداخته و نوشته یکی هم مشکلات فرهنگی بود که باتوجه به پیچیدگی‌هایی که در زمینه فرهنگ وجود دارد، در این زمینه نمی‌توانست تغییرات کلی یا گسترده‌ای انجام دهد و تنها در لایه‌هایی که در دوره‌های قبل دچار انقباض‌هایی شده بود، از جمله تولید آثار غیر فاخر در کشور، نوع ممیزی، نوع نگاهی که به فرهنگ، هنرمندان و همچنین تصحیح و اصلاح نوع نگاهی که در تقابل با نگاه بنیان‌گذار انقلاب جمهوری اسلامی و … وجود داشت، توانست اقداماتی انجام دهد.

به نوشته این استاد دانشگاه: مخالفان روحانی که خیالشان بابت این‌که توانستند بر سر راه برجام موانعی ایجاد کنند، راحت است، اکنون کمر همت به تخریب دولت از طریق مشکلات فرهنگی بسته‌اند و تا حدود زیادی در فضای تبلیغاتی و رسانه‌ای توانسته‌اند مورد توجه قرار بگیرند که همین امر باعث شده است که فرصت بهتری پیدا و در این بخش موانع جدی برای دولت ایجاد کنند.

مقاله نوآوران تاکید کرده: آن‌ها به بزرگ کردن برخی حواشی این جریانات دامن زده‌اند و بیشتر در تلاش بودند که از راهبرد سوم روحانی جلوگیری کنند و یا آن را ضعیف جلوه دهند و با این کار به مردم نشان دهند که روحانی در این سه گام موفق نبوده است اما آن‌ها غافلند که افکار عمومی دست آن‌ها را خوانده است و با آگاهی یافتن از این وضعیت، به نوعی آب بر آتش مخالفان خواهند ریخت.

مسعود سلیمی در جهان صنعت نوشته: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، نامی که پس از انقلاب بر وزارتخانه فرهنگ و هنر نهاده شد، از آغاز کار تا امروز و چه بسا بیشتر به خاطر ماهیت بحث‌برانگیز و تفسیر‌مآبانه «فرهنگ» با چالش روبه‌رو بوده است، به عبارتی وزارتی که بیشتر با نام مخفف «ارشاد» از آن یاد می‌شود، بیش از بقیه زیرمجموعه‌های دولت یا دست‌کم در زمره یکی از وزارتخانه‌هایی طبقه‌بندی می‌شود که همواره روی لبه تیغ راه رفته و می‌رود‌.

به نوشته این مقاله: با نگاهی به کارنامه افرادی که تاکنون بر صندلی وزارت ارشاد نشسته‌اند، در‌می‌یابیم که به ندرت پیش آمده که کارشان را بی‌حرف و حدیث به پایان برده باشند، در طول این سال‌ها، عملکرد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به تعبیری چوب دو سر طلا را به ذهن متبادر می‌کند، به این معنا که هم از سوی اهالی فرهنگ و هنر و خدمت‌گیرندگان آن با انتقاد و نکوهش روبه‌رو بوده و هم از سوی مخالفان و منتقدین و به نوعی اصولگرایان و اصلاح‌طلبان و بالاتر از آن از سوی مقامات بلندپایه نظام‌ با واکنش‌های تند و انتقادی آشکار و پنهان دست به گریبان بوده است و گاه هم پیش آمده وزیر ارشاد در طیف خود و در دایره دولت متبوعش هم ساز ناساز به حساب آمده و به چالش کشیده شده است.

جهان صنعت در نهایت نوشته: ماجرای وزیر ارشاد در این دولت هم مانند بسیاری از سریال‌های رسانه ملی، به نظر می‌رسد فرجامی تکراری داشته باشد چراکه علی جنتی از جمله وزرای ارشادی است که از همه طرف زیرتیغ انتقاد و نکوهش بوده است. وزرای ارشاد در سال‌های پس از انقلاب، کمتر در ذهن حاکمیت و اهالی فرهنگ توامان خاطره‌ای خوش به جای گذاشته‌اند

آنچه تدبیر حکم می‌کند

محمدجواد حق‌شناس در مقاله ای در اعتماد از روزهای اول ریاست جمهوری حسن روحانی نقل کرده که او نظر داشته که رحمانی فضلی که سابقه همراه علی لاریجانی در صدا و سیما داشت می توانست در وزارت ارشاد باشد و علی جنتی که سابقه طولانی در وزارت کشور و هم وزارت خارجه داشت به وزارت کشور برود. اما چنین انتخابی نشد و شغل پر دردسر وزارت ارشاد به فرزند آیت الله جنتی رسید.

مدیر روزنامه تعطیل شده اعتماد ملی در ادامه مقاله نوشته: برخی مسائل که در چند ماه اخیر در خصوص حوزه عملکردی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی پیش آمده و مباحثی چون برگزاری کنسرت‌ها در دو شهر مذهبی مشهد و قم از سوی برخی مقامات رسمی روحانی را مطرح کرده، به مانعی جدی برای اقدامات قانونمدارانه وزارت فرهنگ و ارشاد بر تحقق مطالبات عمومی شهروندان تبدیل شده است. موانعی که در نهایت منجر به برخی عقب‌نشینی‌ها در مرحله تصمیم‌سازی‌ها و سیاستگذاری‌ها شد تا پس از آن با اعتراض ضمنی آقای رییس‌جمهور روبه‌رو شود و فضای ملتهبی را در روابط کاری این وزارتخانه پدید آورد.

مقاله اعتماد اظهار امیدواری کرده که استعفای وزیر ارشاد به گونه ای حل شود که از آن برداشت‌هایی همچون عقب‌نشینی و کوتاه آمدن از حقوق مسلم شهروندی به دست نیاید و شاید برگشتن به همان پیشنهاد اولیه راه حل مشکل باشد.

چیزهای وزارت ارشاد

علی میرفتاح در ستون کرگدن روزنامه اعتماد نوشته: خبر های وزارت ارشاد آنقدر زیاد شده که کسی نمی‌تواند جلویش را بگیرد. مومن از یک سوراخ دوبار گزیده نمی‌شود، اما ظاهرا وزارت ارشاد، قضیه‌اش فرق می‌کند. هم دولت هاشمی و هم دولت بعد از هاشمی و هم دولت روحانی در برابر یک سناریو یک عکس‌العمل نشان دادند: عقب‌نشینی. هاشمی عقب‌نشینی کرد حق داشت. او برای خودش ماموریت‌هایی مهم‌تر از ارشاد قایل بود. او مشغول سد و فولاد و نفت و اقتصاد شد و ارشاد را گذاشت برای رقبا.

به نوشته این مقاله: دولت خاتمی هم از روز اول پاشنه آشیلش وزارت ارشاد بود. در دولت فعلی هم معلوم بود که ارشاد بیش از سایر بخش‌ها در معرض خطر است… آنقدر سخنرانی کردند و کنسرت‌ها را به هم زدند و حرف وزیر را زمین گذاشتند که عملا چاره‌ای جز استعفا نگذاشتند. اما اگر استعفا درست باشد چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا قرار است دولت جایگزین علی جنتی، در این لحظه حساس کنونی «آس» رو کند و همه را به حیرت وادارد؟ آیا این دولت هم مثل اسلاف خود – برای گریز از هزینه‌های سنگین‌تر- عقب‌نشینی می‌کند و از صرافت ارشاد می‌افتد و دست به خواب قالی منتقدین و خطبای جمعه و جماعت می‌کشد؟

مقاله اعتماد به این پرسش رسیده که آیا اصلا یک‌درصد هم می‌شود احتمال داد که دولت از این‌ور بام بیفتد و در راضی کردن هنرمندان و نویسندگان و سینماگران بکوشد و بی‌خیال منتقدان قدرتمند شود؟ عملا دولت خیلی از همراهان هنرمندش را از دست داده است. هنرمندان طرفدار اکثرا شاکی‌اند که کتاب‌شان مجوز نگرفته و کنسرت‌شان تعطیل شده و مشکلات سینمایی‌شان حل نشده. در این چند ماه آیا دولت می‌تواند کاری کند که ناراضی‌ها را راضی کند؟ اینکه پسر آیت‌الله جنتی بود و سابقه انقلابی‌اش از همه پررنگ‌تر بود عاقبتش شد این، وای به حال بقیه.

پیشرفت ها و دردها

مجید مسعودی در مقاله ای در همدلی نوشته: این روزها اگر اخبار سیاست خارجی ایران را پیگیری کنید همه از موفقیت‌های ایران حکایت می‌کنند. از امنیت داخلی ایران – به عنوان تنها نقطه امن در خاورمیانه – که بگذریم، موفقیت ایران در سوریه و تغییر مواضع ترکیه نسبت به این بحران؛ موفقیت نفتی ایران در قبولاندن شرایطش به عربستان؛ از مجوز جدید وزارت خزانه‌داری آمریکا برای معاملات دلاری دیگر کشورها با ایران؛ از توافق‌های پشت پرده میان ظریف و کری که در خلال مذاکرات منتهی به برجام انجام شد و نشان از آن دارد که ایران بیشتر از آن چیزی که ابتدا گفته می‌شد عایدی داشته است.

نویسنده با اشاره به این خبرها که همه نشان از موفقیت‌های چشمگیر نظام- و نه فقط دولت – در عرصه سیاست خارجی دارد نوشته: چالش‌ها البته در این میان کم نیستند. اینکه«کل نظام» سیاسی ایران همچنان راهبرد واحدی در قبال رابطه با عربستان ندارد را شاید بتوان مهم‌ترین چالش سیاست خارجیِ این روزها دانست.

مقاله همدلی به این جا رسیده که:طنز تلخ این روزها این است که زنان تایلندی و عراقی می‌توانند به ورزشگاهی در ایران برای دیدار تیم‌هایشان برگزار می‌شود، بروند و حتی زنان کره‌ای نیز می‌توانند چنین کنند و این وسط فقط زنان ایرانی در کشور خودشان از حق تماشای فوتبال در ورزشگاه محرومند. واقعیت این است همان کسانی که با دعوت مردم به حضور پای صندوق‌های رای در سال‌های۹۲ و ۹۴ بزرگترین خدمت را به امنیت ملی ایران کرده‌اند، اکنون با تضییقاتی مواجه‌اند. حقیقت این است که زخم رخدادهای سال ۸۸ همچنان التیام نیافته‌ است.

برای مقابله با برجام

روزنامه های اصولگرا امروز نیز سرشار است از بهره گیری از اشاره تاریخی به واقعه کربلا و شبیه دانستن میانه روها به دشمنان امام سوم شیعیان تا جایی که آنان را با قاتلان و دشمنان نوه پیامبر اسلام همراه توصیف کرده اند.

جوان در مقاله ای ضمن توصیف آمریکا و اروپا به یزید و شمر هواداران گفتگو با آنها را به باد انتقاد گرفته و نظر داده که مطابق عقل و آموزه‌های دینی و تجربه کربلا و عاشورا به ما می‌آموزد که: اعتماد به شیطان احمقانه و بی‌نتیجه و خسارت بار خواهد بود و هرگز تحقق خواسته‌های خود را موکول به مذاکره و توافق با شیطان نکنیم و بدانیم که نتیجه و حاصل مذاکره و توافق «برد – برد» و «برجام»‌ خسارت محض خواهد بود.

عبدالله توسلیان در بخشی دیگر از مقاله روزنامه سپاه پاسداران به آیه ای از کتاب مقدس مسلمانان استناد کرده و نوشته دشمن که مقصودشان یهود نصارا (یعنی مسیحیان) هستند به کمتر از دست کشیدن ما از دین خود و تبعیت محض از روش منحط آنان رضایت نخواهد داد.

نتیجه گیری مقاله جوان این است که: حاصل سه سال تلاش دولت برای لغو تحریم‌ها با دست‌اندازی‌های جدی مواجه شده و شیطان بزرگ انجام تعهدات خود را به امتیاز دادن‌های بیشتر ایران در قالب‌های جدید نظیر اف ا تی اف نموده است بر مسئولان و دولتمردان واجب است که فرصت‌سوزی‌های سه سال گذشته را به فرصت‌سازی برای خنثی کردن تلاش‌های موذیانه دستگاه استکبار جهانی تبدیل کنند.

کره کجا ما کجا

علی آهنگر در مقاله ای در ابتکار با اشاره به پیروزی تیم فوتبال ایران بر کره جنوبی نوشته: تا اینجاى کار ما پیروز بودیم از همه نظر. ولى بیاییم ببینیم کره اى ها چند گل به ما زده اند ؟ کره اى ها مى دانستند که در دستان بسیارى از تماشاگران حاضر در ورزشگاه یک دستگاه گوشى محبوب سامسونگ وجود دارد. کره ای ها مى دیدند که بسیارى از دوربینها و تجهیزات فیلمبردارى حاضر در میدان ساخت کشور آنهاست. آنها مى دانستند که درخانه ها نیز بسیارى از مردم پاى تلویزیونهاى کره اى فوتبال را تماشا مى کنند. آنها وقتى بیشتر دقیق مى شدند گلهاى زده شده ى خیلى بیشترى را مى توانستند در خانه ها و خیابانها و محل هاى کار ما مشاهده کنند.

به نوشته این مقاله: کره اى ها راز پیشرفت هاى باورنکردنى شان را از معجزه رودخانه هان مى دانند. اما آیا واقعا رودخانه هان معجزه اى داشته است؟ حال در مى یابیم که معجزه رودخانه هان در واقع چیزى نبوده است جز تدوین و اجراى دقیق مقرراتى از این دست که کشور فقیر کره را فقط طى چهار دهه به چهارمین اقتصاد برتر آسیا و سیزدهمین اقتصاد بزرگ جهان تبدیل کرد. امروز چهل سال از اولین روابط ایران با کره جنوبى مى گذرد.

مقاله ابتکار به این جا رسیده که: پس از گذشت چهل سال تنها کالاى قابل عرضه ما به کره همان نفت خام است با شرایطى قابل تامل تر، این در حالى است که کره دهها و صدها قلم کالاى صنعتى و الکترونیکى و نیز امکانات خدماتى براى عرضه به ما و هر کجاى جهان، همراه خود دارد. در حالی که مساحت کره حدود یک شانزدهم کشور ما و جمعیت این کشور بیش از ۶۶ میلیون نفر است.

گزینه‌های نوبل ادبیات و وزارت ارشاد

آیدین سیارسریع در صفحه طنز شهرونگ نوشته: شنبه ۲۴ مهر را درحالی شروع می‌کنیم که اخبار درحد شایعات منتشر می‌شوند. شایعه شد که علی جنتی از وزارت ارشاد برکنار می‌شود. بعد شایعه شد که سوسن تسلیمی وزیر ارشاد سوئد می‌شود. گفتند سوئد که وزارت ارشاد ندارد. اصلاح کردند که سوسن تسلیمی وزیر فرهنگ سوئد می‌شود. بعد مشخص شد که خبر برای ‌سال ٢٠٠٩ بود. بعد شایعه شد که مصطفی کواکبیان گزینه جدی برای وزارت ارشاد است. بعد شایعه شد که کروکودیل حرف می‌زند. بعد گفتند: ما یه کفتر داریم انتگرال می‌گیره.

طنزنویس تاکید کرده:احتمال می‌رود شایعه سازان اهداف شومی را پی‌ریزی کرده باشند. البته در این دوره و زمانه هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست. مثلا اگر یک هفته پیش می‌گفتیم باب دیلن به خاطر ترانه‌هایش نوبل ادبیات می‌گیرد، همه حمله می‌کردند که فلانِ فلانِ شایعه‌ساز. ولی دیدیم که هیأت انتخاب نوبل هم مثل همه ما حال کتاب خواندن ندارند و بیشتر آهنگ گوش می‌کنند و ترجیح شان این است که در توییتر و تلگرام و اینستاگرام چرخ بزنند. شایعه شده ‌سال بعد هم یکی از شاخ‌های اینستاگرام که توانسته بدون ه کسره و غلط املایی و نگارشی جمله «یک روز عالی با دوستان شامپوسکولی و نازم» را بنویسد برنده نوبل ادبیات خواهد شد.

از همین‌رو وزارت کواکبیان هم زیاد دور از ذهن نیست. یک احتمال دیگر هم این است که نوبل ادبیات‌ سال بعد را به کواکبیان بدهند. استاد اعظم فرهنگ و ادب و سینما و تئاتر که بعد از درگذشت عباس کیارستمی با جمله تکان‌دهنده «در فصل گیلاس، آفریننده طعم گیلاس به آفریننده اصلی گیلاس پیوست» یکی از کاندیداهای اصلی نوبل ادبیات است. البته سوسن تسلیمی و علی جنتی هم گزینه‌های دیگری هستند که می‌شود روی آنها حساب کرد. از نوبل که بگذریم یکی از گزینه‌های وزارت ارشاد می‌تواند مدیرمسئول هفته‌نامه یالثارات باشد.

این مطلب در سایت "BBC فارسی" منتشر شده است.

[ منبع این خبر سایت سایر می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

تبلیغات

دانلود سریال خارجی

دانلود فیلم ایرانی

دانلود فیلم خارجی

دانلود فیلم و سریال