'اردوگاه‌های کار اجباری' در شرق اوکراین


'اردوگاه‌های کار اجباری' در شرق اوکراین

فعالان حقوق بشر در شرق اوکراین می گویند در مناطق تحت کنترل شورشیان، اردوگاههای کار اجباری که یادآور اردوگاههای کار اجباری (گولاگ) دوره شوروی سابق است، وجود دارند.

در گزارشی که اخیرا انتشار یافته، مقام‌های جمهوری خودخوانده خلق لوهانسک، به بدرفتاری با نزدیک به ۵ هزار زندانی متهم گردیده و گفته شده در صورتی که زندانیان از انجام کار بدون دستمزد (بیگاری) خودداری کنند با مجازات فرستاده شدن به سلول های انفرادی، ضرب و شتم، گرسنگی و شکنجه مواجه می شوند.

آلکساندر افرشین، تا ۵ سال قبل یک کار خوب و یک دوست دختر داشت. یک شب که در خارج از خانه با دوستانش مقدار زیادی آبجو نوشیده بود، متوجه مینی بوسی شد که در حالی که درش باز بود در خیابان پارک شده بود. آلکساندر سوار مینی بوس شد و موتورش را روشن کرد و فاصله کوتاهی را با مینی بوس طی کرد. بعد دوستش بنزین فندکش را روی صندلی های مینی بوس خالی کرد و مینی بوس را آتش زد.

آلکساندر و دوستش دستگیر شدند. آلکساندر که در آنموقع ۲۴ ساله بود از حکم مجازات هشت سال و نیم زندان به جرم دزدی و حریق عمدی، به شدت وحشت کرده بود.

در اوکراین، مدت حبس زندانیان در صورت کار در کارخانه زندان، یک سوم کاهش می یابد. از این رو افرشین با این محاسبه که در مدتی کمتر از ۶ سال آزاد خواهد، شروع به کار کرد. او مزد کمی می گرفت که آن را صرف بهتر کردن جیره غذایش می کرد.

اما در سال ۲۰۱۴، که درگیری ها در شرق اوکراین شروع شد همه چیز تغییر کرد.

زندانی که افرشین در آنجا نگاهداری می شد و در نزدیکی شهر کرازنی بود، در منطقه تحت کنترل جمهوری خودخوانده خلق لوهانسک، قرار داشت. بعد از آن، وضعیت به سرعت رو به وخامت گذاشت. دستمزد ناچیزی که افرشین به خاطر کار در زندان می گرفت قطع شد، هر یک از زندانیان که از کار کردن خودداری می کردند به شدت مجازات شده و مقدار غذایشان کم می شد.

بدتر از همه، به افرشین گفته شد تا موقعی که دوره کامل هشت سال و نیم زندان را تمام نکرده یعنی تا سپتامبر ۲۰۱۹ آزاد نخواهد شد.

افرشین که اکنون ۲۹ سال دارد می گوید: “فکر نمی کنم بتوانم یک سال دیگر زنده بمانم، چه برسد به سه سال.

“ما را مجبور می کنند هر روز ۱۲ ساعت کار کنیم و قالب های بتونی درست کنیم. این کار بسیار سنگینی است.

“ما به دارو یا پزشک یا دندانپزشک دسترسی نداریم. من بسیاری از دندانهایم را از دست داده ام، ما حتی قرص مسکن هم نداریم. غذای ما تنها حلیم است. ما چاره ای جز کار کردن نداریم و در صورت امتناع ما را به سلول هایی که برای تنبیه است می اندازند. این کارها غیر انسانی است.”

بنا بر گزارش جدید گروه شرقی حقوق بشر، که به زبان روسی منتشر می‌شود، افرشین یکی از هزاران زندانی است که در ۱۵ زندان تأدیبی واقع در جمهوری خلق لوهانسک، مانند برده سرگرم کار اجباری اند.

طبق گزارش مورد بحث، بعضی از زندانیان مبلمان خانه، تابوت، جعبه های مخصوص بازی یا سیم خار دار درست می کنند، بقیه گندم آرد می کنند یا در معادن پرخطر و ناامن زغال سنگ که به “کوپانکی” شهرت دارند کار می کنند. تهیه کنندگان گزارش می گویند ۷۴ مصاحبه با زندانیان، خانواده های آنان و شاهدان سوء رفتار با زندانیان انجام داده اند.

در یک گزارش آمده: “خودداری از کار کردن برای یک زندانی غیرممکن است” و برای کسانی که نمی خواهند کار کنند، سه درجه تنبیه در نظر گرفته شده:

۱۵ روز سلول انفرادی لغو برنامه ملاقات ها و ندادن بسته هایی که خویشاوندان زندانی می فرستند کتک خوردن و شکنجه

طبق گزارش یاد شده در سال ۲۰۱۲، سود حاصل از فروش مصنوعاتی که به دست زندانیان ساخته شده بود معادل یک میلیون پوند بود که بین رهبران جمهوری خلق لوهانسک تقسیم شد.

در ادامه گزارش آمده که نزدیک به ۵ هزار نفر برای ادامه زندگی و حفظ سلامتشان، اجازه ملاقات با خانواده و اجتناب از مرگ ناشی از گرسنگی، ناچارند هر روز بدون دریافت هیچ گونه دستمزدی کاری کنند و تمام این برنامه با هدف ثروتمند شدن گروه معینی از افراد در جمهوری خلق لوهانسک اجرا می شود.

در گزارش، به نقل از کسی که نخواسته نامش فاش شود، ذکر شده که برای جلوگیری از شورش زندانیان، ماموران پلیس نقابدار، کسانی را که بالقوه درد سر ساز به نظر می رسند هر از چندی کتک می زنند. به گفته این شخص، یک بار یکی از زندانیان که به سختی صدمه دیده بود به دلیل عدم دسترسی به کمک های پزشکی، جان خود را از دست داد.

شخص دیگری هم که نامش ذکر نشده، اظهار داشته که برای مجبور کردن او به ادامه کار مدت سه روز به او آب و غذا نداده بودند. یکی دیگر از زندانیان گفته او را مجبور می کردند هر روز ۸ تا ۱۰ ساعت در هوای داغ تابستان و سرد زمستان در فضای آزاد بایستد.

ایرینا، خواهر افرشین که در کیف زندگی می کند بیشتر روزها از طریق تلفنی که ۸۰ زندانی دیگر نیز از آن استفاده می کنند با برادرش صحبت می کند. ولی اتفاق افتاده که تا ۱۴ روز نتوانسته با افرشین صحبت کند- که نشانه زندانی شدن برادرش در سلول های تنبیهی زیرزمینی بوده- افرشین درباره اتفاقاتی که در زندان می افتد صحبتی نمی کند.

ایرینا می گوید: “وقتی از او خبری نمی شود خیلی بد می خوابم، به عکس هایش نگاه می کنم . او نزدیک به ۲۰ کیلو وزن از دست داده.

“چندین بار به ما گفته اند اگر رشوه بدهیم او آزاد خواهد شد ولی من مطمئن هستم دروغ می گویند و به هر حال ما نمی توانیم این پول فراهم کنیم. انها ۵۰ تا ۷۰هزار دلار می خواهند که واقعی به نظر نمی رسد.”

ایرینا برای اطمینان از این که برادرش اجازه ادامه کار خواهد داشت و او را برای مدت نامعلوم به سلول زیرزمینی نخواهند فرستاد هر ماه معادل ۶ و نیم دلار به مقامات جمهوری لوهانسک می‌پردازد و می گوید خانواده های سایر زندانیان نیز همین کار را می کنند.

پاول لیزیانسکی، مدیر گروه شرقی حقوق بشر، می گوید شواهدی در دست دارد که نشان می دهد سیستم کار اجباری درزندان های جمهوری خلق دونتسک، که یک منطقه دیگر تحت کنترل شورشیان است نیز برقرار است. نزدیک به ۵ هزار نفر دیگر در این زندان ها به سر می برند. گزارش در باره وضیعت این زندانها ماه آینده انتشار خواهد یافت.

لیزیانسکی، می گوید: “مشکل است باور کرد که در قرن بیست و یکم ما شاهد برده داری در قلب اروپا هستیم. ولی این اتفاق در حال افتادن است و باید برای آن کاری کرد.

“مردم احساس می کنند که آنها را فراموش کرده اند و نومید شده اند.

“جز خانواده های زندانیان کسی نمی تواند از زندان بازدید کند. صلیب سرخ و سایر نهادهای بشردوستانه هیچ راهی برای کمک ندارند.”

لیزیانکسی خاطرنشان می کند که با اضافه شدن زندانی های جدیدی که برخی به دلیل خلاف های کوچک- از سال ۲۰۱۴ به زندان افتاده اند، شمار کسانی که برده وار و بدون دستمزد کارهای شاق انجام می دهند رو به افزایش است.

او از دولت اوکراین انتقاد می کند و می گوید مقامات اوکراین فرمانی را که در نوامبر ۲۰۱۴ پترو پوروشنکو، رئیس جمهوری اوکراین صادر کرده اجرا نمی کنند. بر اساس این دستورالعمل کسانی که در دادگاه های اوکراین محاکمه شده و زندانی اند باید برای گذراندن بقیه مدت محکومیتشان از زندان های تحت کنترل شورشیان به زندان های اوکراین انتقال یابند.

طبق یک فرمان عفو دیگر، زندانیانی که در ارتباط با جرایم خفیف، محکوم می شوند، مدت محکومیتشان نصف می شود. در مورد پرونده افرشین، یک دادگاه اوکراین در آوریل ۲۰۱۵ حکم داد که او مدت محکومیتش را گذرانده و باید آزاد شود. او این حکم را به مقامات جمهوری خلق لوهانسک، نشان داد و تقاضا کرد آزادش کنند. ولی پاسخ مقامات این بود که این حکم باید توسط “ارگان های ذیصلاح” دولت اوکراین برای آنان ارسال شود.

اما مسؤلان زندان های تأدیبی اوکراین به این عنوان که دولت اوکراین، جمهوری خلق لوهانسک را به رسمیت نمی شناسد، از اجرای این درخواست سر باز زده اند.

تلاش ها برای تماس با یکی از مقامات جمهوری خلق لوهانسک، جهت پاسخ به اتهاماتی که در گزارش گروه شرقی حقوق بشر وارد شده بی نتیجه مانده و آنها از هر گونه اظهار نظر خودداری کرده اند.

گیورگی موروزف، سر دبیر نشریه “نووروسیا تودی” در سرمقاله این روزنامه، گزارش ها را “بی تأثیر” خوانده.

افرشین می گوید به دلیل اظهاراتش ممکن است با اقدامات تلافی جویانه مقامات زندان مواجه شود ولی اضافه می کند که چیزی برای از دست دادن ندارد.

خواهرش ایرینا، حرف او را تصدیق می کند: “به دلیل این که واقعیت را در باره این محل گفته، نگرانم که با او چگونه برخورد خواهند کرد. ولی اگر نجنگیم هیچ چیز عوض نخواهد شد.

“او آدم خوبی است و این حق را دارد که شانس دیگری برای یک زندگی عادی به او داده شود.”

این مطلب در سایت "BBC فارسی" منتشر شده است.

[ منبع این خبر سایت سایر می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات

دانلود سریال خارجی

دانلود فیلم ایرانی

دانلود فیلم خارجی

دانلود فیلم و سریال