تدبّر بی ولایت خاصیت ندارد!


تدبّر بدون ولایت فایده ندارد!

عکس تدبّر بدون ولایت فایده ندارد!

تبیان به نقل از گزارش خبرگزاری مهر، تفسیر قرآن آیت الله قرهی با موضوع «مبارزه دشمن با قرآنی که ولایت از آن، استخراج می شود» در پی می آید.

صوت زیبای قرآن انسان متّقی، خشیت آور است

«لما سئل عن مولانا و سیّدنا و نبیّنا محمّد المصطفی(صلی الله و علیه وآله) عن أَحْسَنَ النَّاسِ صَوْتًا بِالْقُرْآنِ، قال: مَن إِذَا سَمِعْتَهُ یَقْرَأُ رَأَیْتَ أَنَّهُ یَخْشَی اللَّهَ تَعَالَی»، پیغمبر اکرم محمّد مصطفی(صلی الله و علیه وآله) در پاسخ این سؤال که چه کسی، از همه مردم، خوش صداتر است، فرمودند: آن کسی که وقتی قرآن را قرائت می کند، ترس و خشیت از خدا را در خود او می بینیم. «أَنَّهُ یَخْشَی اللَّهَ» یعنی به درستی که او از خدا می ترسد. لذا قاری قرآن باید این خصوصیت را داشته باشد.

چون خود صوت قرآن، نیکو و خیلی عالی است. حتّی پیامبر(صلی الله و علیه وآله) فرمودند: «إِنَّ حُسْنَ الصَّوْتِ زِینَةُ الْقُرْآن» صوت خوش، زینت و زیور قرآن است. منتها در روایت ابتدایی که بیان کردیم، فرمودند: آن کسی خوش تر می خواند که هنگام خواندن قرآن خشیت از خدا را در مرحله اوّل در وجود خود او ببینیم، لذا این مطلب، یکی از آن نکات مهم است.

و باز پیامبر(صلی الله و علیه وآله) فرمودند: «إنّ مَن أَحْسَنَ النَّاسِ صَوْتًا بِالْقُرْآنِ» از جمله کسانی که خوش ترین صدا را نسبت به قرآن دارند، «الَّذِی إِذَا سَمِعْتُمُوهُ یَقْرَأُ، حَسِبْتُمُوهُ یَخْشَی اللَّهَ»، کسانی هستند که هر وقت از آنان، قرآن را می شنوی، حس می کنی که ترس و خشیت از خدا در وجود آن هاست و از خدا می ترسند. این نکته بسیار مهمّی است.

قرآن هر اندازه هم تکرار شود و به گوش بخورد، کهنه نمی شود. امیرالمومنین علی بن ابی طالب(علیه السلام) فرمودند: «لَا تُخْلِقُهُ کَثْرَةُ الرَّدِّ وَ وُلُوجُ السَّمْعِ» هر چقدر هم قرآن تکرار شود و به گوش بخورد، کهنه نمی شود. یکی از اعجاز قرآن، این است. انسان از همه چیز خسته می شود، اگر هر چیزی دو بار و سه بار خوانده شود، دیگر خسته کننده می شود، امّا از قرآن خسته نمی شود، چرا که همه چیز در قرآن هست، قرآن دوا، علم و بهترین اندرزهاست. قرآن پیشوا و رحمت است. در قرآن، علم اوّلین و آخرین نهفته شده و همه این ها در قرآن هست.

چون ماه حزن و ماه اسارت اهل بیت هست، حیف است این روایت را نگویم. معمولاً یک روایت کوتاه می گوییم که به تفسیر برسیم امّا امشب به خاطر محرم، استثناء است. وجود مقدّس حضرت صادق القول و الفعل، امام جعفر صادق(علیه السلام) فرمودند: «کان علی ّبن الحسین(علیه السلام) احسن الناس صوتاً بالقرآن» حضرت سجّاد، زین العابدین، امام العارفین(علیه السلام)، از همه مردم، قرآن را خوش تر می خواند. حضرت ادامه می دهند: «کان علی ابن الحسین صلوات الله علیه احسن الناس صوتا بالقرآن و کان السقاؤون یمرون فیقفون ببابه یسمعون قرائته» افراد سقا همواره به هنگام عبور، بر در خانه اش می ایستادند و به قرائت او گوش می دادند. یعنی از بس صوت آقا زین العابدین، زیبا و لحنشان، ملکوتی بود که باعث توقّف آن ها می شد، قرائت را گوش می دادند و شغل و کار خود را فراموش می کردند. از بس صوت حضرت زیبا بود، یادشان می رفت که کاری دارند.

لذا اصلاً خود صوت زیبا مِن ناحیه الله تبارک و تعالی است و کسی هم که لحنش، لحن گیرایی باشد، از باب تقوای اوست. این هم در مرحله أولی برای انبیاء و رأس آن ها حضرات معصومین از باب عصمت است. اصلاً چون این ها در عصمت هستند، به خصوص معصومین که در عصمت کامله هستند، خوش صدا هستند و لحنشان، گیرا و اثرگذار است و بعد هم اهل تقوا که به عنوان اصفیاء و اولیاء و خلفای انبیاء محسوب می شوند. چون همه انبیاء هم مِن ناحیه الله، خوش صدا بودند.

از وجود مقدّس امام صادق(علیه السلام) است که فرمودند: «مَا بَعَثَ الله عَزَّوَجَلَّ نَبِیّاً إِلَّا حَسَنَ الصَّوْتِ» خدا هیچ نبی ای را مبعوث نکرد إلّا این که صدای خوش و گیرایی داشت. این جذبه عصمت است. بالاخره نبی باید جذبه داشته باشد. یکی از جذبه ها، صوت است و در باب تقوا هم این عالی تر می شود. طوری که می بینیم امام العارفین، زین العابدین که تحمّل آن مصائب را داشتند، أحسن النّاس صوتاً بالقرآن بودند.

سخنی که کهنه نمی شود؛ علّت دشمنی با قرآن

در قرآن، همه چیز، از علم اوّل و آخر، هست، قرآن هر اندازه هم تکرار شود و به گوش بخورد، کهنه نمی شود. امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب(علیه السلام) فرمودند: «لَا تُخْلِقُهُ کَثْرَةُ الرَّدِّ وَ وُلُوجُ السَّمْعِ» هر چقدر هم قرآن تکرار شود و به گوش بخورد، کهنه نمی شود. یکی از اعجاز قرآن، این است. انسان از همه چیز خسته می شود، اگر هر چیزی دو بار و سه بار خوانده شود، دیگر خسته کننده می شود، امّا از قرآن خسته نمی شود، چرا که همه چیز در قرآن هست، قرآن دوا، علم و بهترین اندرزهاست. قرآن پیشوا و رحمت است. در قرآن، علم اوّلین و آخرین نهفته شده و همه این ها در قرآن هست.

شاید به خاطر همین است که یک عدّه می خواهند با قرآن مبارزه کنند. مثلاً می بینیم گاهی حوادثی اتّفاق می افتد که با این که اصلاً معلوم نیست وجود خارجی دارد یا ندارد و کسی چنین چیزی را تأیید کرده یا نکرده، مدام در همه جا بیان می کنند. این ها برای این است که می خواهند با قرآن، مبارزه و مخالفت کنند، نه با شخص. طوری که می بینیم آن طرف هم یک ساعت فیلم می سازند، برنامه مستند درست می کنند و راجع به یک قاری قرآن و کسی که صوت خوبی دارد و اثرگذار بوده این طور صحبت می کنند. در حالی که اصلاً معلوم نیست چنین چیزی موجودیت داشته یا نداشته است. لذا این هم یکی از آن نکات بسیار مهم است که معلوم می شود یک عدّه می خواهند با قرآن مبارزه می کنند.

البته همه باید مواظبت کنند چه آن ها که خوش صدا هستند، چه دیگران. مراقب باشیم غفلت نکنیم. چون اگر در این جایگاه، یک لحظه غفلت کنیم، دیگر به فرد برنمی گردد، به قرآن برمی گردد و این ها شروع به حمله کردن به قرآن می کنند. چون عرض کردیم در قرآن همه چیز هست، حتّی فرمودند: قرآن، مایه ی نظم و سامان شماست و همه چیز دارد.

قرآن؛ علم بی انتها و دواء دردها و نظم امور

باز این روایت را محضر مبارکتان عرض کنم که امیرالمؤمنین(علیه السلام) فرمودند: «أَلاَ إِنَّ فِیهِ عِلْمَ مَا یَأْتِی وَ اَلْحَدِیثَ عَنِ اَلْمَاضِی وَ دَوَاءَ دَائِکُمْ وَ نَظْمَ مَا بَیْنَکُمْ» این قرآن که در درست من و شما هست، سخنان گذشته و علوم مربوط به آینده را دارد. چون پیامبر(صلی الله و علیه وآله) هم فرمودند: «من أراد علم الاوّلین و الآخرین» هر که اراده کرده و خواهان این است که علم اوّلین و آخرین را به دست بیاورد، «فلیثور القرآن» در قرآن، غور و کند و کاو کند. امیرالمؤمنین هم می فرمایند: علمی که در آینده می آید در این قرآن است. ألا تنبیهیّه است، هشدار می دهد که بدانید غیر از این نیست. إنّ هم تحقیقیّه است. ألا بر سر إنّ آمده؛ یعنی غیر از این نیست و این، دیگر یقینی است که هم سخن از گذشتگان می گوید، هم دواء درد شما در این قرآن است و هم این نظم و ساماندهی امورتان در آن هست.

لذا در این قرآن، همه چیز هست. اتّفاقاً بزرگان، از جمله، ابن سینا، شیخ الرئیس می فرمایند: یکی از دلایل حروف مقطعه قرآن، همین است که خدا می خواهد بگوید: در حرف حرف قرآن، علم است. امام صادق(ع) فرمایشی بسیار عالی دارند، فرمودند: «فیه خبرکم و خبر من قبلکم و خبر من بعدکم و خبر السماء و الارض و لو عطاکم من یخبرکم عن ذلک لتعجبتم» اخبار مربوط به شما و اخبار مربوط به آینده و سخن گذشتگان و هر آن چه در آسمان و زمین هست، در این قرآن هست و اگر کسی پیش شما بیاید و از این مطالب و از این که حال شما چه می شود – که همه در قرآن هست – خبر بدهد، تعجّب می کنید.

آینده و گذشته و …، همه با هم سلسله است، دنیا این طور است، سلسله ای دارد تا تمام شود. همه برای شماست، اگر یک نفر پیدا شود که شما را از این مطالب، آگاه کند، شما متعجب می شوید. قرآن این طور است و همه چیز در این قرآن هست.

لذا به خاطر همین، عدّه ای با قرآن، مبارزه می کنند و گاهی می بینیم که این طور شلوغش می کنند و بعد هم تازه می بینیم مبارزه با مروجین قرآن هم شکل می گیرد. در آن فیلم یک ساعته به آن قاری محترم، آن طور هجمه کردند و بعد هم سایت ها و شبکه های دیگر هم جنجال هایی به پا کردند. اوّل و آخرش هم می گویند: قاری محبوب رهبر انقلاب! لذا این ها هدفمند دارند این کار را می کنند. به خصوص که آقا این مدّت راجع به ترویج قرآن خیلی صحبت کردند.

بنده هم به عنوان یک طلبه ی کوچک بیان کردم که سربازان آقاجان، امام زمان، حافظان کل قرآنند و عرض کردم شما هم برای حفظ قرآن جلو بروید و ولو شده روزی یک آیه حفظ کنید (فقط روزی یک آیه، دو آیه هم نمی گویم). اگر این را از آن زمانی که بنده گفتم، انجام داده بودید، الآن سه جزء و چهار جزء حفظ شده بودید. اگر انسان دو، سه جزء حفظ شود، اصلاً راه می افتد. عنایت قرآن این است که انسان را راه می اندازد، عجیب هم راه می اندازد. ما هم بحث ترویج قرآن را الحمدلله به همّت عزیز دلم، حاج آقای هادیان در دارالقرآن حوزه شروع کردیم. ایشان، خودشان حافظ کل قرآن هستند و بحث تدبر در قرآن را کار کردند و الحمدلله فهیم و خوش فکر و کوشا و پرتلاش هستند و دوره های حفظ و قرائت و … تحت نظر ایشان آغاز شده است.

دشمن دنبال این است که قرآن را از ما بگیرد که اگر قرآن را از ما بگیرد، همه چیز را از ما گرفته است. لذا به نظر ما حمله ای که این ها دارند می کنند، حمله به یک فرد و یک شخص نیست، این ها حساب شده دارند کار می کنند، شخص برایشان ملاک نیست، می خواهند ما را از قرآن دور کنند.

مسخره کردن شیوه منافقان است؛ علماء در مقابل فسق و فجور ساکت نمی مانند

این نکته را هم بگویم، بعضی می گویند: اگر مثلاً برای خوانندگان کنسرت و … چنین مطلبی اتّفاق افتاده بود، علما سر و صدا می کردند، امّا حالا که چنین اتّفاقی رخ داده، خاموشند! باید این گونه جواب داد: اوّلاً در آن مقوله چنین مواردی بوده و تا انجام نشود، علماء مطلبی بیان نمی کنند. لذا وقتی چنین کارهایی انجام می شود و اختلاط و خیلی از کارهای دیگر پیش می آید، می خواهید صدای آقایان درنیاید و سکوت کنند و بگذارند هر طوری برگزار شد، باشد!؟ آقایان که با آن موسیقی هایی که صحیح و سالم است، مخالفت نکردند. این ها از اوّل انقلاب هم بوده، کدام یک از علماء مخالفت کردند!؟ واقعاً اگر موسیقی ها، خوب بوده، هیچ اشکالی نگرفتند. البته خیلی هم کسی را، تشویق و ترغیب نمی کنند، چون دأب علماء این نیست، امّا این طور هم نیست که اشکال گرفته باشند. خیلی جاها، از جمله در تالار فرهنگ و تالار شهر و جاهای دیگر، برگزار شده، دوران جنگ هم برگزار می شد، بعد جنگ هم برگزار می شد، کسی مخالفت نمی کرد. وقتی فسق و فجور و حالاتی پیش بیاید که یله و رها شده باشند، آن موقع آقایان علماء، اعاظم و مراجع تقلید اعتراض می کنند.

امّا یک عدّه از بس نامرد هستند، اوّلین کاری که می کنند، به سخره گرفتن است. به جای این که جواب منطقی بدهند، مسخره می کنند. در حالی که این به سخره گفتن دیگران، روش نفاق و منافقانه است. تا مراجع عظام و هر کسی، کوچکترین مخالفتی با این افکار پلید فسق و فجور داشته باشد، این ها شروع به سخره گرفتن می کنند. البته علما هم از این چیزها هراسی ندارند، چون آن ها برای خدا کار می کنند، امّا من دارم نامردی طرف مقابل را عرض می کنم که به جای این که منطقی بحث کنند که دلیلش چیست، چنین می کنند و خودشان هم می دانند حقیقت چیست.

چون بعضی از این ها می خواهند از این طریق به فسق و فجور برسند. نمی خواهند فقط یک مجلس شعر و موسیقی که صحیح است و به سبک های غربی و اختلاط نیست، باشد. اتفاقاً می خواهند آن را به سمت و سوی دیگری ببرند. لذا معلوم است وقتی می بینند علما مخالفت می کنند، شروع به سخره گرفتن و … می کنند. غرض، آن اول انجام می شود و بعد آن ها مخالفت می کنند که چرا این کار را کردید امّا این مطلب که هنوز ثابت نشده، چه کسی ثابت کرده و گفته، کدام دادگاه، کدام مسئله و مطلب؟

اتّفاقاً ما روایت هم داریم ای بسا قاری هم چنین و چنان باشد – البته من ایشان را عرض نمی کنم – امّا امکان دارد به دنیاطلبی روی آورد و از قاریان نابکار باشد. پیامبر اکرم، محمّد مصطفی(ص) فرمودند: «رُبَّ تَالِی الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ یَلْعَنُه». لذا ای بسا کسانی هم این گونه باشند، امّا این مطلب هنوز اثبات نشده که کسی بخواهد این حرف را بزند.

اصل مترقّی ولایت فقیه دشمن را عاجز کرده است

بعد هم اگر می گویند: چرا آقایان اعتراض نمی کنند و حالا سکوت کردند، چون قاری محبوب رهبری است و … باید گفت: معلوم است شما از جای دیگر سوختید. شما از اصل مترقّی ولایت مطلقه فقیه سوختید و می بینید که همین اصل مترقّی باعث شده که شمایی که می گفتید بشار اسد حتماً رفتنی است، در سوریه، زمین گیر شدید. آن وقت امروز یکی از همین کسانی که در کنگره آمریکاست، گفته: باید بشار اسد را ترور کنیم و راهش فقط همین است که تمام شود. یعنی تا دیروز این ها را درست کرده بودید، کل سوریه را تخریب کردید، حالا این گونه می گویید.

همه آن مملکت زیبا، با خاک یکسان شد و جاهایی که به عنوان مکان های تاریخی بود، از بین رفت. سوریه به آن قشنگی و زیبایی را که شبیه لبنان بود، از بین بردید، با عراق هم همین طور کردید و دیدید که همه جا زمین گیر شدید. یمن که دیگر هیچی ندارد و دائم دارید خاک هایش را می کوبید. باز می بینید آن جا هم زمین گیر شدید و می دانید همه این ها به یک اشاره ولایت فقیه است.

عزیزان! تمام سوختن این ها این جاست و همه دارند از این می سوزند. آن ولایت فقیهی که منشأ آن ولایت مولی الموالی، امیرالمؤمنین، اسدالله الغالب، علی بن ابی طالب(علیه السلام) است. لذا چون این ها سوخته اند که باید بیشتر هم بسوزند، چنین مطالبی بیان می کنند.

در همین آیه شریفه که این مدّت داریم بحث می کنیم، آمده: «فمن تبع هدای فلا خوف علیهم و لا هم یحزنون». در تفسیر عیاشی است که از وجود مقدّس امام باقر(علیه السلام) درباره همین آیه شریفه سؤال شد. حضرت فرمودند: در باطن این، هدایتی نقش دارد، سؤال شد که آن چیست و تفسیرش چیست؟ حضرت فرمودند: «تفسیر الهدی، علی(علیه السلام) قال الله فیه فمن تبع هدای فلا خوف علیهم و لا هم یحزنون» تفسیر این هدایت، فقط امیرالمؤمنین است و متابعت او، این اثر را دارد که دیگر نه خوفی هست و نه حزنی. این هم یکی از آن نکات بسیار مهم است.

در این آیه شریفه ای که ما چندین جلسه هست راجع به آن بحث می کنیم، راجع به هبوط بیان شده است، «قلنا اهبطوا منها جمیعا فاما یاتینکم منی هدی فمن تیع هدای فلا خوف علیهم و لا هم یحزنون». گفتیم که خدا با بیان «اهبطوا» به صورت جمع، اشاره کرده که این هبوط مربوط به همه ی ما می باشد. هاء در «منها» هم که به جنّت برمی گردد. بعد پروردگار عالم می فرماید: درست است هبوط پیدا کردید، ولی من یله و رهایتان نمی کنم و هادی می فرستم. لذا خدا از روز نخست برای خودش این طور قرار داده بود، امّا از باب اطمینان به انسان این طور می فرمایند: «فإمّا یأتینّکم منّی هدی». حالا فرمود: «فمن تبع هدای». حالا این هدای، کیست؟ فرمودند: این هدای، امیرالمؤمنین است.

ولایت باعث هدایت است و ترک آن باعث شقاوت

در تفسیر البرهان، جلد سوم هست که پیغمبر اکرم، محمد مصطفی(ص) فرمودند: «بی انذرتم» به وسیله من، هشدار داده می شوید. قرآن می آید، هشدارتان می دهد که مواظبت و مراقبت کنید، «و بعلی ابن ابیطالب (علیه السلام) اهتدیتم» و به امیرالؤمنین هدایت می شوید. اصلاً ولایت باعث هدایت است.

جالب است که ادامه ی این روایت به این ماه هم می خو

دشمن دنبال این است که قرآن را از ما بگیرد که اگر قرآن را از ما بگیرد، همه چیز را از ما گرفته است. لذا به نظر ما حمله ای که این ها دارند می کنند، حمله به یک فرد و یک شخص نیست، این ها حساب شده دارند کار می کنند، شخص برایشان ملاک نیست، می خواهند ما را از قرآن دور کنند.

رد که بعد فرمودند: «و بالحسن(علیه السلام) أعطیتم الاحسان» و به واسطه امام حسن مجتبی(علیه السلام) احسان می شوید، یعنی خدا به شما نیکی ها را مرحمت می کنید. «و بالحسین (علیه السلام) تسعدون» و به واسطه ی أبی عبدالله(علیه السلام)، خوشبخت و باسعادت می شوید.

لذا یکی از راه های سعادت، همین محرم و صفر و همین روضه برای ابی عبدالله(علیه السلام) و مشکی پوشیدن و گریه بر ایشان است.

در ادامه هم می فرمایند: و بدون او، حتماً بدبخت می شوید؛ یعنی اگر او را نداشته باشید، حتماً شقی و بدبخت می شوید. دیدیم که بعضی شقی شدند و مقابل امام ایستادند. حتّی ابن زیاد کاری کرد که کسانی هم که آمدند جنگ نکنند و گفتند: ما کاری نداریم، مجبور شوند و به جنگ بروند. همان هایی که به ابی عبدالله(علیه السلام) نامه داده بودند.

من این مطلب را قبلاً عرض کردم و این جا کوتاه اشاره کنم. من دهه اوّل روایت را خواندم، خودتان بروید و مراجعه کنید. امام در روز عاشورا چند خطبه خواندند و چند مرتبه آمدند و صحبت کردند که این ها را هم ما داریم و هم اهل جماعت. حضرت در یکی از خطبه ها پنج نفر را اسم بردند، گفتند: یا فلان، یا فلان و …، همه را با اسم خودشان بردند و بعد فرمودند: مگر شما نبودید که نامه دادید و دعوت کردید، پس چه شد!؟ این ها کسانی بودند که وقتی ابن زیاد آمد و گفت: این کاروان که دارند می آیند، هیکل های آن چنانی دارند زنان را چه می کنند و … – که من این ها را در سال های گذشته بیان کردم و تاریخ را خواندم – گفتند: اگر این ها بیایند، تا سه روز خون و ناموس شما حلال است، مواظب باشید. این ترسوها هم از ترس گفتند: ما نمی رویم. بعد هم همین ابن زیاد آمد و این ها را به جنگ با ابی عبدالله(ع) مجبور کرد و سه تا از آن هایی که نامه داده بودند، کشته شدند. ببینید کار به کجا می کشد! حبّ الدنیا!

لذا می فرمایند: به وسیله اوست که سعاتمند می شوید و اگر رعایت نکنید، شقی می شوید. «الا و ان الحسین(علیه السلام) باب من ابواب الجنّة» أبی عبدالله(علیه السلام) دربی از درب های بهشت است، «من عاداه حرم اللّه علیه ریح الجنة» و هر کس با او دشمنی بورزد، اصلاً حرام است که بوی بهشت به مشامش برسد، چه برسد که بخواهد بهشت برود. این نکته بسیار مهمّی است.

لذا قرآن می فرماید: اگر کسی از هدایت خدا تبعیّت کند، خوف و حزنی ندارد. تبعیّت از هدایت خدا هم تبعیت از ولایت امیرالمؤمنین و ولایت حضرات معصومین است که امام راحل و عظیم الشّأنمان هم فرمودند: ولایت فقیه، استمرار ولایت رسول الله(ص) است.

لذا تمام این دشمنی ها برای همین ولایت است. چون هرچه دیدند، از این جا دیدند. شما نگاه کنید در لبنان هرچه دیدند، از همین بود. لبنانی که یک روز بیروتش را هم گرفته بودند و همه اعراب هم تسلیم صهیونیسم جهانی، اسرائیل ملعون و یهود بودند، امّا امروز کار را به یک باریکه غزه رساندند و دشمن دیگر بیش از آن، نمی تواند تصرف کند. همه ی این ها را هم از شیعه و ولایت می بینند. همان باریکه غزه را هم خیلی نمی شود بیان کرد، آن جا چه کردند، چه کسانی بودند و چقدر آن جا شیعه و محبّ اهل بیت به وجود آمدند و چقدر هستند، اتّفاقاً آن ها باعث شدند. همه این ها برای همین است.

لذا هر کس از این ولایت تبعیت کند «فلا خوف علیهم و لا هم یحزنون». امام باقر(علیه السلام) فرمودند: این هدایت، ولایت امیرالمؤمنین است و هر کس از او تبعیت کند، دیگر خوف و حزن ندارد.

این هم بحث روایی بود و نکات دیگری هم هست که فرصت نشد.

لذا عزیزان! آن ها از قرآن و قرآن شناسان حقیقی یعنی اهل ولایت، ولایت امیرالمؤمنین می ترسند و إلّا الان در مکه هم یک عدّه دارند قرآن می خوانند، تازه پایشان را هم دراز می کنند و قرآن را روی آن قرار می دهند و تند تند قرآن می خوانند.

از آداب تلاوت قرآن…

اتّفاقاً روایت هم داریم – منتها فرصت نیست، اگر شد وقت دیگری می خوانم – که فرمودند: سعی کنید قرآن را در سی روز بخوانید. قرآن را در سه روز نخوانید، غیر از ماه مبارک رمضان. سؤال شد: چرا؟ حضرت فرمودند که تأمّل و تدبّر در قرآن کنید که چه می خوانید؛ چون قرآن راه زندگی است. قرآن را همین طور تند تند نخوانید. حتی ابن عباس می گوید که به پیامبر بیان کردم که من سه روزه بخوانم؟ حضرت فرمودند: نه. گفتم: ده روزه بخوانم؟ حضرت فرمودند: نه. گفتم: بیست روزه بخوانم؟ حضرت فرمودند: کمتر از این نخوان و سعی کن حقّ تلاوت قرآن را رعایت کنی و طوری نباشد که تند تند قرآن را بخوانی. قرآن را سعی کن آرام و با تأمّل در قرآن بخوانی. این نکاتی است که نشان می دهد باید مواظب باشیم تندتند نخوانیم و در قرآن، تأمّل کنیم.

لذا این ها از همین قرآن می ترسند. از قرآنی که از ولایت بیرون می آید، نه قرآنی که دیگران می خوانند. نابکاران هم که حضرت می فرمایند، شاید همان وهابیّت ملعون باشند که به ظاهر قرآن هم می خوانند. لذا فرمودند که باید با آرامش و طمأنینه قرآن خوانده شود و این قرآن، قرآنی است که ولایت در آن باشد. قرآن بدون ولایت، معنا ندارد و إلّا همین طور هرچه خواستی قرآن بخوان، آمریکایی ها و صهیونیست ها هم کاری ندارند، در مدینه هم دارند تند تند قرآن می خوانند. إن شاءالله با نابودی آل سعود، این آل یهود، راه مکه و مدینه باز شود و بروید، آن جا می بینید که قرآن می خوانند و بعد همان جا دراز می کشند و می خوابند، بعد دوباره بلند می شود و بدون این که وضویی بگیرد، باز قرآن و نماز می خوانند. اصلاً نمی فهمند چه می خوانند، فقط دلشان خوش است که تند تند دارند، قرآن می خوانند، بدون این که در آن تأمّل و تدبّری کنند. اصلاً این آیات الهی برای چه آمده، چه کار دارد؟ فقط بخوانیم که ثواب ببریم!؟ خدای حکیم می گوید یک چیزی آوردم که فقط شما بخوانید و ثواب ببرید!؟ این که دور از حکمت و علم است!

تدبّر بدون ولایت فایده ندارد!

اتّفاقاً ثواب قرائت هم برای همین است که من و شما را ترغیب کنند که برویم و در آن تأمّل و تدبّر کنیم. این تأمّل و تدبّر خیلی مهم است و این را بگویم که حتّی این تأمّل و تدبّر در قرآن، بدون ولایت به وجود نمی آید. «فمن تبع هدای» این هدای، امیرالمؤمنین است، کسی که از امیرالمؤمنین تبعیت کند، خوفی ندارد. پیامبر فرمود من انذارم امّا هدایت را امیرالمؤمنین می دهد و هدایت در تبعیت از ولایت است.

بیان کردم که فرمودند: حب أبی عبدالله، باب من ابواب الجنه است. لذا در انتهای بحثمان، یک سلام به حضرت بدهیم. ما نمی دانیم این سلام ها و این زیارات و اشک ها چه ثوابی دارد!

قبلا هم گفتم امّا بعضی از چیزها را از باب تذکار هرچه بگویی، کهنه نمی شود. عنایت ابی عبدالله(علیه السلام) در آن دنیا به آیت الله العظمی آسیّد ابوالحسن اصفهانی به خاطر سلام های آخر بحثشان را شنیدیم. من به آیت الله مولوی قندهاری بیان کردم: ما این را قبلاً شنیده بودیم. ایشان فرمودند: آن کسی که شنیده بودید، خودم بودم. شنیده بودیم که وقتی آیت الله العظمی آسیّد ابوالحسن اصفهانی از دنیا رفت، در عالم رؤیا ایشان را دیده بودند – که آیت الله مولوی قندهاری دیده بودند – و آقا فرموده بودند: خیلی سخت است، سؤال های عجیبی می کنند.

آیت الله مولوی قندهاری فرمودند: تعجّب کردم، گفتم: از شما!؟ ایشان فرمودند: آشیخ محمد حسن! هر کس مسئولیتش بیشتر است، از او بیشتر سؤال می کنند. مرجع تقلید که مسئولیتش بیشتر است، بیشتر سؤال و جوابش می کنند.

شاید یک دلیل که از ایشان خیلی سؤال و جواب کردند همین است. چون ایشان از امام زمان هم توقیع دارد و مرجع یکه تاز است.

فرمودند: خیلی پرسیدند و اصلاً هم مرا با عنوانی خطاب نمی کردند، از آیت الله العظمی و نائب امام زمان و …، هیچ خبری نبود. فقط مأمور گذاشته بودند و می گفتند: ابوالحسن بگو این چه شد و … ایشان فرمودند: خیلی ترسناک بود. من جواب می دادم، بعضی را اشکال می گرفتند که پس این جایش چه بوده، چرا آن جا آن طور بوده و …، خیلی طولانی بود. می فرمودند: آن جا پرونده ای هم داشتم و خیلی بر من سخت می گذشت. یک موقع دیدم یک ورقه خیلی کوچکی از نور آمد و دست این مأمور دادند. گفت: جمعش کنید. گفتند: چیست؟ این جا بود که فقط لفظ سید را به آقا دادند. گفتند: ابی عبدالله(علیه السلام) فرمود: آسیّد ابوالحسن ما را رها کنید، این در آخر درس هایش به ما سلام می داده است.

می گویند: عادت آسیّد ابوالحسن اصفهانی این بوده که در انتهای درس هایش می گفته: «السّلام علیک یا ابا عبدالله(علیه السلام)».

قرآن می فرماید: اگر کسی از هدایت خدا تبعیّت کند، خوف و حزنی ندارد. تبعیّت از هدایت خدا هم تبعیت از ولایت امیرالمومنین و ولایت حضرات معصومین است که امام راحل و عظیم الشّأنمان هم فرمودند: ولایت فقیه، استمرار ولایت رسول الله(ص) است.

آیت الله العظمی مرعشی نجفی هم فرمودند: این دستمالی را که من یک عمر، بیش از هفتاد سال با آن گریه کردم را همراه من دفن کنید. جنازه من را درحسینیه ام بیاورید و یک سر عمامه ام را به منبر و یک سرش را به تابوت ببندید و روضه وداع بخوانید، زیارت ابی عبدالله بخوانید.

مراجع به آن بزرگی و باعظمتی می دانند همه چیز حسین است. باب من ابواب الجنة.

لذا فقط اخلاص، فقط برای خدا بخوانیم، قرهی برای خدا بگوید، شما برای خدا بشنوید، برای خدا، برای حبّ به اهل بیت. برای نزدیک شدن به اهل بیت.

چون اگر هزار کتاب هم خوانده باشیم، باز هیچ است. البته نعوذبالله یک موقع تشویق به آن سمت نشود. اسلام بسیار ما را به علم تشویق کرده «اطلبوا العلم من المهد الی اللحد» و قرآن هم فرموده: «هل یستوی الذین یعلمون و الذین لا یعلمون»، «والذین اوتوالعلم درجات» و … امّا واقعاً انسان می بیند که همه چیز، حبّ اهل بیت است، لذا انسان در آن جا می گوید: ای کاش جاهل بودم، امّا فقط من را روضه خوان و سلام ده و گریه کن برای ابی عبدالله یادداشت و ثبت و ضبط می کردند. عرض کردم، اشتباه نشود، کسی با علم مخالف نیست، امّا می خواهم بگویم، این قدر این بحث، عظمت دارد.


****نظرات شما براى ما بسيار مهم و سازنده خواهد بود****

نگارش توسط: شكوفه ک.

قرآن در بخش سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

بوی يک رنگی از اين نقش نمی‌آيد خيز
««« »»»
دلق آلوده صوفی به می ناب بشوی

تدبّر بی ولایت خاصیت ندارد!

TT / 0 — TP / 0%

با دیگران به اشتراک بگذارید

[ منبع این خبر سایت سرزه می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات