چه چیزهایی را باید برای آیندگان حفظ کنیم؟ گزینش میراث یک نسل مصرف زده! (۲ عکس)


چه چیزهایی را باید برای آیندگان حفظ کنیم؟ گزینش میراث یک نسل مصرف زده!

عکس شماره ۱ ⇩
عکس چه چیزهایی را باید برای آیندگان حفظ کنیم؟		گزینش میراث یک نسل مصرف زده!
سیناپرس: روند گسترده مصرف‌گرایی در بسیاری از کشورهای دنیا و به مخصوص کشورهای توسعه یافته باعث شده هر ساله حجم قابل ملاحظه‌ای از انواع مختلف کالاهای مصرفی تولید و وارد خانه‌ها شود.

سوالی که در این میان مطرح است این که چطور می‌توانیم از میان این همه تولید مصرفی گوناگون، شمار محدودی را برای تاریخ سازی برگزیم و آنها را به عنوان کالاهای شاخص و عمده در زمان ما به نسل‌های آینده شناسانیم. این پرسش و پرسش‌هایی از این دست، ذهن برخی از کارشناسان حوزه انسان شناسی را به خود سرگرم کرده است.

عکس شماره ۲ ⇩عکس چه چیزهایی را باید برای آیندگان حفظ کنیم؟		گزینش میراث یک نسل مصرف زده!دکتر شارون مک دونالد (Sharon McDoland) استاد انسان شناسی اجتماعی در یکی از دانشگاه‌های شهر برلین در کشور آلمان است. او در حال حاضر بر روی پروژه‌ای به نام «برنامه میرات آینده» سرگرم به کار است. زن دکتر مک دونالد در مصاحبه‌ای با نشریه نیوساینتیست به تشریح جزئیات این برنامه، روند مصرف گرایی و اثری که این روند بر عکس و تصویری که نسل‌های آینده از نسل ما خواهند داشت می‌پردازد.

 

لطفا کمی در رابطه با برنامه «برنامه میراث آینده» که در آن فعالیت دارید توضیح دهید.

این برنامه بر این ایده محکم است که هر آنچه در آینده به نام میراث شناخته می‌شود، در زمان حال ساخته می‌شود. من به عنوان یک متخصص انسان شناسی فرهنگی، آنچه در اطراف‌مان روی می‌دهد و قرار است بعدها به عنوان تاریخ فرهنگی غرب شناخته شود را مورد مطالعه قرار می‌دهم. اما مساله ایجاد و مدیریت یک آرشیو گسترده به عنوان میراث نسل فعلی برای آینده کار بسیار پرچالشی است.

یکی از اصلی‌ترین چالش‌های ما در این میان، انتخاب از میان انبوهی از محصولات و کالاهایی است که در زمان حال حضور دارد. فکر می‌کنم دیگر وقت آن رسیده باشد که فرهنگی که توسط عده‌ای «فرهنگ پسا کمبود» نامیده می‌شود و خودم آنرا «حال دارای فراوانی» (prolific present) می‌نامم را مورد بازبینی و مدیریت گذاریم.

به چه دلیل مصرف گرایی در دوره کنونی یک مساله به شمار می‌رود؟

تولید انبوه و نیز مصرف گرایی باعث شده جریانی راه بیفتد که به تحدیدی برای ما تبدیل ساخته شود. هر انسانی در کشورهای غربی بیش از ۲ هزار شی مختلف را در تملک خود دارد. این انفجار کالاهای مصرفی و نیز توان بالقوه تکنولوژی دیجیتال برای ذخیره حجم نامتناهی از اطلاعات باعث شده انتخاب شمار محدودی از محصولات و کالاها به عنوان میراث فرهنگی نسل حاضر برای آیندگان بسیار دشوار باشد. من شخصا علاقه زیادی به وارسی این پدیده در سطح خانواده‌ها و نیز موزه‌هایی که به جمع‌آوری تجهیرات و وسایل مربوط به گذشته نزدیک می‌پردازند دارم.

به چه دلیل این قدر به اشیای مادی که بسیاری از آنها برای حیات روزمره‌مان لزومی ندارند علاقمندیم؟

نحوه شکل‌گیری هویت در انسان‌ها مبحثی بسیار عمیق است. یکی از شیوه‌های مدرن برای متمایز کردن و اظهار خودمان، از طریق انتخاب‌هایی است که در زمینه تهیه کرد انجام می‌دهیم. در واقع چیزهایی که می‌خریم، اطلاعات زیادی در رابطه با ما به دیگران منتقل می‌کند.

آیا این همه لوازمی که می‌خریم، الزاما به نشاط بیشتر ما می‌انجامد؟

خیلی باحال است که اگه عبارت «انباشت پاک کنی» (declutter) را در فضای مجازی جستجو کنیم، می‌بینیم که انبوهی از توصیه‌ها برای ول شدن از دست وسایل زاید به خوانندگان عرضه می‌شود. البته این مطالب یک جنبه اخلاقی هم دارد و آنهم این که با خلاص شدن از دست وسایل زاید در واقع حیات خودمان را پیشرفت می‌دهیم. اما حقیقت این است که ول کردن لوازمی که داریم کار سختی است. برای نمونه، شمار انبارهای اجاره‌ای در آمریکا به طور قابل توجهی ازدیاد یافته است و از هر ده خانواده آمریکایی، یکی از آنها انباری اجاره‌ای برای نگهداری وسایل زاید خود دارد. در واقع این اشخاص وسایل زاید را برای مدتی از دیدرس خود دور می‌کنند تا دیگر احتیاجی به تصمیم‌گیری برای دور ریزش آنها نداشته باشند.

شمار انبارهای اجاره‌ای در آمریکا به طور قابل توجهی ازدیاد یافته است و از هر ده خانواده آمریکایی، یکی از آنها انباری اجاره‌ای برای نگهداری وسایل زاید خود دارد.

ولی تصمیم‌گیری برای دور انداختن وسایل برای هر انسانی کار سختی است …

کاملاً صحیح است! این مساله در حالت بحرانی خود به وضعیتی می‌انجامد که فرد دچار آشفتگی «احتکار» (Hoarding) می‌شود. باحال است آگاهی بدارید که این آشفتگی از سال ۲۰۱۳ در فهرست اختلالات روان پریش قرار گرفته است.

مصرف گرایی دوره حاضر چه اثری بر موزه‌ها داشته است؟

موزه‌هایی که به تاریخ اجتماعی اختصاص دارند با حالت بغرنجی روبرو هستند. سوالی که برای کارشناسان این موزه‌ها مطرح است این است که آیا باید یک نمونه از هر نوع فنجان یا لپ‌تاپی که به بازار می‌آید آماده کرد و یا این که اکتفا کردن به یک مدل کافی است. چطور باید چنین گزینشی را به انجام رساند؟ برای نمونه موزه یورک کسل (York Castle) نمونه خوبی برای این حالت است. در این موزه حدود ۳۰ هزار شی مختلف از دوره حال حضور دارد و گستردگی آنها باعث شده این موزه به فکر تعدیل سیاست‌های خود بیفتد.

بسیاری از موزه‌ها انبوهی از اشیا فهرست نشده دارند. معضل اینجاست که موزه‌ها پیوسته می‌کوشیدند که هر آنچه از گذشته به نسل فعلی رسیده را به اکران قرار بدهند. اما اگه موزه‌ها دیگر به جمع‌آوری اشیا متعلق به گذشته نزدیک توجه نکنند (که برخی از موزه‌ها در حال حاضر به دلیل محدودیت بودجه به این سو رفته‌اند) این مراکز فرهنگی فقط به دوره‌های وقتی بسیار گذشته محدود می‌شود و خبری از مثلا چندین دهه پیش در آنها نخواهد بود. همچنین دیگر نمی‌توان چیزی از نسل کنونی را به نسل‌های آینده عرضه کرد.

از کجا می‌توانید متوجه شوید که چه چیزهایی از زمان حال برای نسل‌های آینده باحال خواهد بود؟

سئوال سختی است! یک پاسخ این است که باید هر چه به دست‌مان می‌رسد را برای نسل‌های آینده نگه داریم، زیرا نمی‌توانیم پاسخ دقیق این پرسش را در زمان حال کشف بکنیم. از سوی دیگر باید این را هم انتخاب بکنیم که نسل‌های آینده وقت محدودی دارند و نمی‌توانند همه آن را به مشاهده هر آنچه جمع آوری کرده‌ایم اختصاص دهند.

همچنین اگه سعی کنیم همه چیز را برای نسل آینده نظر داریم، هیچ کار مثبتی برای آنها انجام نداده‌ایم، زیرا چیزهایی که انتخاب می‌کنیم گویای فرهنگ زمان ما خواهد بود. برای نمونه اگه به وارسی اشیای یافت شده در گورستان‌های سنتی توجه بکنیم، چیزهایی را می‌یابیم که مردم گذشته قصد بردن آن با خود به دنیای بعد از مرگ را داشتند.

 اگه سعی کنیم همه چیز را برای نسل آینده نظر داریم، هیچ کار مثبتی برای آنها انجام نداده‌ایم، زیرا چیزهایی که انتخاب می‌کنیم گویای فرهنگ زمان ما خواهد بود. 

از اجسامی که مصریان باستان در قبرهای خود می‌گذاشتند، چه چیزهایی در رابطه با فرهنگ آنها می‌آموزیم؟

در برخی دوره‌ها در تاریخ مصر باستان (از جمله دوره زمامداری توت عنخ آمون) مردم دنیای بعد از مرگ را جهانی پر خطر می‌دیدند و به همین دلیل جسد مردگان خود را با یک سلاح دفن می‌کردند. با این حضور، در این قبرها لوازم میکاپ و آرایشی و نیز سازهای موزیک نیز یافت شده است و نشان می‌داد که مردم مصر باستان به ادامه حیات جسمی بعد از مرگ اعتقاد داشتند.

در فرهنگ‌های مختلفی که اشیای مختلفی را برای آیندگان حفظ می‌کردند، متوجه چه تفاوت‌هایی شدید؟

فرهنگ‌هایی در دنیا حضور دارد که در آنها پوسیده شدن و حتی نابود شدن، گامی مهم برای آزاد شدن انرژی خوب برای نسل‌های آینده است. برای نمونه در مردم «ایگبو» در غرب آفریقا، وقتی یک اثر هنری تازه ساخته می‌شود، خیلی اهمیتی می دارد که اثر قدیمی‌تر شبیه را در مکانی نظر دارند تا به تدریج پوسیده شده و نابود بشود. همچنین در برخی فرهنگ‌ها نیز لوازم کسانی که به تازگی فوت کرده‌اند را آتش می‌زنند تا به این ترتیب ارواح آنها برای اذیت و آزار به زمان حال باز نگردند. مردم برخی قبایل در آمریکای مرکزی منزل اشخاص تازه متوفی را آتش می‌زنند تا روح آنها مجدداً به آنجا باز نگردد!

 

منبع: نشریه نیوساینتیست 

مترجم: صالح سپهری فر

*******************

نگارنده : فرشيد و.

تازه های علمی در بخش دانش و فناوری سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

چو چشمش مست را مخمور مگذار
««« »»»
به ياد لعلش ای ساقی بده می

چه چیزهایی را باید برای آیندگان حفظ کنیم؟ گزینش میراث یک نسل مصرف زده! (۲ عکس)

TT / 187 — TP / 14%

با دیگران به اشتراک بگذارید

[ منبع این خبر سایت سرزه می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات