بدترین نواحی دنیا برای زندگی آدمیزاد (۸ عکس)


بدترین مناطق جهان برای زندگی انسان

تصویر و عکس شماره ۱ ⇩

تصویر و عکس بدترین نواحی جهان برای حیات انسان

بدترین نواحی جهان برای حیات انسان 

برخی نواحی هستند که حیات در آن ها بسیار سخت است و خطراتی هم ما را به مخاطره خواهد انداخت شبیه به ناحیه ناپاک شده پس از حادثه اتمی در کشور اوکراین و ناحیه چرنویل. ۳۰ سال از تراژدی اتمی چرنوبیل می گذرد، اما ناحیه محافظت شده پیرامون آن هنوز برای انسان ها خطرناک است

و حتی این احتمال وجود دارد که وارد شدن عموم مردمان به این ناحیه برای پیوسته ممنوع باقی بماند. با وجود بهبود تکنولوژی، بشر هنوز درمقابل حوادث طبیعی زیان پذیر است؛ با این حال در برخی از پر خطرترین و نامساعدترین جاهای زمین، انسان ها قادر بوده اند خود را برای حیات تطبیق دهند با هفت نمونه از این سازگاری باورنکردنی و غریب آشنایی پیدا کنید.

کشتزارهای ضدفرسایش

موقعیت: کشور استرالیا

تصویر و عکس شماره ۲ ⇩تصویر و عکس بدترین نواحی جهان برای حیات انسان

در اواخر سال ۲۰۱۵ (فصل پاییز ۱۳۹۴) هزاران هکتار از بوته زارها و زمین های زراعی جنوب کشور استرالیا در آتش سوخت و نابودی پوشش گیاهی، خاک برهنه را در معرض تهدید فرسایش باد گذاشت. «برایان فیشر» که در نزدیکی آدلاید به پرورش گوسفند سرگرم است، بر آن شد جلوی این اتفاق را بگیرد.

طی ده روز او و دو فرزندش با بهره گیری از تراکتور راهکاری را اجرا کردند که پدر برایان پس از خشکسالی دهه ۱۹۴۰ (۱۳۲۰) برای حفظ زمین زراعی خود به انجام رساند. فیشر توضیح می دهد «اصول این روش ساده است؛ باید زمین را به شکل مارپیچ شخم زد. باد از هر سمتی بوزد؛ قادر نیست به فرسایش خاک دامن بزند، زیرا پیوسته برخلاف جهت شخم می وزد.»

این دیواره مارپیچی کم ارتفاع مانع از بوجود آیی توفان شن و گرد و غبار در سطح زمین زراعی ۴۰۰ هکتاری می شود. همچنین از لایه پر ارزش خاک حاصلخیزی محافظت می کند که روی لایه های سنگی و بستر نامرغوب این زمین ها را پوشانده و چند سانتی متر بیشتر ضخامت ندارد.

سدی درمقابل بیابان

موقعیت: کشور چین

تصویر و عکس شماره ۳ ⇩تصویر و عکس بدترین نواحی جهان برای حیات انسان

برنامه «سه کمربند پناهگاهی شمالی» که به «دیوار سبز بزرگ» نامدار است، در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) و با هدف توقف بهبود خزنده صحرای گوبی به شمال کشور چین افتتاح شد. این پروژه که نباید آن را با پروژه مشابهی به همین نام در صحرای بزرگ آفریقا غلط گرفت، قصد دارد کمربندی از درختان را در مرز با صحرای گوبی بوجود آورد

تا مسیر بادها و توفان های شن شمالی را سد کرده و با تقویت خاک از طریق گسترش ریشه ها، روند بیابان زایی را متوقف کنند.این کمربند با طول حدود ۴۵۰۰ کیلومتر از حدود ۱۰۰ میلیارد اصله درخت تشکیل شده و طبق برنامه ریزی قرار است تا سال ۲۰۵۰ (۱۴۲۹) تکمیل شود. هرچند حدود ۶۶ میلیارد اصله درخت تا به حال کاشته شده،

اما این پروژه عظیم هر روز با معضلات و تهدیدات تازه ای رو به رو می شود. در سال ۲۰۰ (۱۳۷۹) یک میلیارد اصله درخت صنوبر بر تاثیر مریضی خشک شده کشاورزی بیش از اندازه و استفاده نامناسب از زمین به روند بیابان زایی در این نواحی دامن زده است.

منزلهای ضدسانحه

موقعیت: کشور فیلیپین

تصویر و عکس شماره ۴ ⇩تصویر و عکس بدترین نواحی جهان برای حیات انسان

در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۲) توفان حاره ای «Haiyan» کشور فیلیپین را فرا گرفت و بیش از شش هزار کشته و ۸۹.۶ میلیارد پزو (۱.۳ میلیارد دلار) خسارت بر جای گذاشت. اکنون، کارشناسان شرکت «Monolithic»- مستقر در آمریکا- به ساخت پناهگاه هایی ویژه در کشور فیلیپین سرگرم شده اند که مستحکمت بیشتری درمقابل توفان های حاره ای دارند.

این منزلهای گنبدی، سطحی منحنی دارند و در مقایسه با سقف های تخت و دیوارهای صاف، درمقابل بادهای پرسرعت و زمین لرزه های شدید، مستحکمت بالاتری نمایان میکنند. منزلهای گنبدی ساختاری خودحمایتی دارند و تنش را در تمام سازه توزیع می کنند. کافی است چنین ساختاری را با مصالح تقویت شده مقاومی بسازید

که از سنگ های آذرین بازالت آماده شده تا به منزلی مقاوم درمقابل همه سوانح طبیعی دست کشف کنید.در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۴) شرکت «مونولیثیک» پروژه احداث ۵۰ خانه گنبدی را برای سکونت ۲۰۰ خانوار در شهر ساحلی داپیتان (واقع در جزیره میندانائوی کشور فیلیپین) آغاز کرد، اما معضلات مکانی پیشرت این پروژه را با کندی رو به رو کرده است.

مونولیثیک همچنین برنامه های کوچک مقیاس دیگری را در دیگر نقاط جهان از اندونزی تا هائیتی در دست اجرا دارد.

یخچال های دست ساز

موقعیت: هیمالیا

تصویر و عکس شماره ۵ ⇩تصویر و عکس بدترین نواحی جهان برای حیات انسان

در بهار، ساکنان بیابان های هیمالیا با کمبود آب مواجه می شوند. پروژه «Ice Stupas» که در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳) افتتاح شده؛ قصد دارد این مشکل را با ایجاد یخچال های مصنوعی حل کند.

تکنولوژی به کار رفته در این پروژه بسیار ساده است. «سونام وانگچاک»، بنیانگذار و مهندسی پروژه نقل میکنید: «ما یک سر لوله ای را در بالادست رودخانه و پایان دیگرش را به مکانی می کشیم که آب احتیاج است. طبق قانون ظروف مرتبط، آّب تمایل دارد سطح یکسانی را حفظ کند؛ بنابراین وقتی سر لوله را در بالادست میگذاریم

– که ارتفاع بالاتری دارد- آب در پایین دست با فشار و سرعت بالا خراج می شود و می توان از آن به عنوان فواره ای مرتفع بهره برد. هوای خنک فلات تبت سبب می شود آب در ضمن سقط منجمد بشود.»به مرور زمان یخ ها از سطح زمین رشد یافته و برج هایی مخروطی شکل بوجود مییاورند که به دلیل شباهت

به برخی معبدهای بودایی «Stupas» نامیده می شوند. برخلاف یخچال های طبیعی که در ارتفاعات بالای کوهستان رشد می کنند و تا فرارسیدن فصل گرما باقی می شبیه به، «استوپاس»های یخی در بهار ذوب می شوند و این همان وقتی است که کشاورزان برای آبیاری محصولات خود به آب احتیاج دارند.

بزرگ ترین یخچال های استوپا ۲۰ متر ارتفاع دارند و حدود دو میلیون لیتر آب را در خود نگه میدارند؛ اما بیشتر استوپاس های فعلی برای تامین آب شرب نواحی روستایی و در ابعاد کوچولوتر ساخته می شوند.

رنگ کردن کوه

موقعیت: رشته کوه آند

تصویر و عکس شماره ۶ ⇩تصویر و عکس بدترین نواحی جهان برای حیات انسان

بازتاب گرما در سطوح روشن،بیشتر از سطوح تیره رنگ است. این همان واقعیت فیزیکی است که دراواسط دهه ۲۰۰۰ (۱۳۸۰) «ادواردو گولد» مخترع پرویی را به راه چاره ای ابتکار آمیز برای رویارویی با ذوب شدن یخچال های رشته کوه آند در امریکای لاتین رساند.

گولد بر آن شد زمین را چنان خنک کند که شرایط دمایی ضروری برای رشد یخچال های جدید مهیا شود و به همین منظور، با مدد چند داوطلب دیگر آغاز به رنگ آمیزی کوهستان با رنگ سفید کرد! آنها برای این کار از رنگی سازگار با زیستگاه طبیعی بهره گرفتند که از مخلوط لیمو، سفیده تخمر مرغ و آب به دست میامد.

در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) بانک بین المللی این پروژه را جزو «۱۰۰ ایده نجات زمین» برگزید و پروژه گولد و همکارانش به سرعت نکته توجه جهانیان قرار گرفت؛ اما معضلات مدیریتی و کمبود بودجه، بهبود آن را با وقفه رو به رو کرد و فوت گولد در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳) بهبود پروژه را عملا متوقف کرد.

پس از آن چند ایده دیگر شبیه به بهره گیری از نیتروژن مایع برای خنک کردن یخچال ها مطرح شد، اما پژوهشگران رهیافت دیگری برای کنترل این اثرات سفارش میکنند.«سزار پورتوکاررو» از انستیتو یخچال شناسی و اکو دستگاه کوهستان های بلند در پرو نقل میکنید: «یخچال ها به سرعت عقب می نشینند (آب می روند)،

اما متوقف کردن این روند دست نیافتنی است، به این علت که معضلی بین المللی است و ما می بایست تلاش خود را بر رویارویی با تاثیرات عقب نشینی یخچال ها متمرکز کنیم.»

جزیره زباله

موقعیت: بلیز

تصویر و عکس شماره ۷ ⇩تصویر و عکس بدترین نواحی جهان برای حیات انسان

 به اعلان سرزه و به نقل از پارس ناز جزیره «Westpoint» یکی از چند جزیره شنی است که حوالی جزیره «توباکوی کای بلیز» از آب های کم عمق کاراییب سربرآورده؛ اما برخلاف دیگر همسایگانش، جزیره وست پوینت دست ساز است یا اگه دقیق تر بگوییم، یک انسان با بهره گیری از زیاله پایه این جزیره را ساخته است.

ساخت این جزیره ۸۰۰۰ مترمربعی را «جرالد مک دوگال»، ماهیگیری مکانی در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) آغاز کرد. ایده ساخت این جزیره آنجا به ذهنش رسید که متوجه شد در پیرامون زباله هایی که کارگران یکی از هتل ها بیرون می ریزند، شن ها با الگویی ویژه روی هم جمع می شوند.

پایه جزیره را لایه هایی از آشغال با چینش مرتب تشکیل داده که دربین آن ها کیسه های پلاستیکی و بطری های سوخته نیز به چشم می خورد. توده هایی از گل، شن و خاک اره بین زباله ها قرر گرفته تا با نگاه داشتن آب، شرایط عالی برای رشد گیاهان را فراهم کند. هر چند اوضاع نامناسب

اقلیمی و توفان های گرمسیری بخشی از جزیره را خرابی کرده، اما وست پوینت کماکان بالاتر از سطح آب قرار دارد و مک دوگال از آن به عنوان مرکز به فروش رسان ماهی بهره میگیرد.

جمع آوری مِه

موقعیت: سر تا سر جهان

تصویر و عکس شماره ۸ ⇩تصویر و عکس بدترین نواحی جهان برای حیات انسان

حتی در خشک ترین نقاط زمین هم می توان روی «مه» به عنوان آب نوشیدنی حساب کرد، به شرطی که قادر باش آن را جمع آوری کرد. پژوهشگران شرکت «FogQuest» کامیاب شده اند با بهره گیری از پوشش ریزدانه تجاری کم هزینه گران که در اصل به عنوان آلاچیقی برای درختان دیزاین شده، ابزاری برای جمع آوری مه بسازند که به طور متوسط پنج لیتر آب شرب به ازای هر متر مربع از پوشش در شبانه روز جمعمی کند.

خروجی این ابزاردر شرایط ویژه رطوبت بالا و وزش باد عالی تا ۳۰ لیتر آب در روز هم می رسد. «رابرت شِمِناوئر» دانشمند علوم جوی و از بنیانگذاران فاگ کوئست نقل میکنید: «دانه های مه بسیار ریزند و قطرشان بین یک تا ۲۵ میکرومتر (هر میلی متر برابر هزار میکرومتر است) عوض میشود.

باد ذرات مه را به پوشش نکته نظر فشار می دهد و جاذبه زمین قطرات درشت تر را به پایین می کشد. در نهایت قطرات گردآوری شده از طریق لوله های مرتبط داخل مخزن جمع می شوند.»شرکت«فاگ کوئست» از سال ۲۰۰۰ (۱۳۷۹) تا به حال تحقیقهای جمع آوری مه را در نواحی گوناگونی از زمین که همه جور شرایط اقلیمی

و جغرافیایی در آنها نگاه کرده می شود، از صحرای «آتاکاما» (خشک ترین جای زمین) در شیلی گرفته تا ارتفاعات اورست در نپال اجرا کرده اند.

[ منبع این خبر سایت سرزه می باشد. ]

در صورتی که در خبر منتشر شده تخلفی مشاهده میکنید و یا نیاز به ارتباط با مسئول سایت جوونی | جدیدترین اخبار روز ایران و دنیا دارید روی این قسمت کلیک کنید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات